பச்சைப்பசேல் என்ற வயல்வெளிகள் சூழ்ந்த ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், தன் பெற்றோரின் விவசாய வேலையில் எப்போதும் உதவி செய்து வந்தான். அவனது தாத்தா எப்போதும் ஒரு விஷயத்தை அடிக்கடி சொல்வார்: "உழைப்பால் வரும் வருமானமே நிலையானது, குறுக்கு வழியில் வரும் செல்வம் நிழலைப் போன்றது."
ஒரு நாள், கதிர் தனது ஆடுகளை மேய்க்க காட்டின் ஓரம் சென்றான். அங்கே ஒரு பழைய ஆலமரத்தின் அடியில் ஏதோ ஒன்று மின்னிக்கொண்டிருப்பதை அவன் கண்டான். அருகில் சென்று பார்த்தபோது, அது ஒரு அழகான நீல நிறக் கல்! கதிர் அதைத் தொட்டதும், அந்த மரம் மென்மையாகப் பேசியது: "சிறுவனே, இது ஒரு மந்திரக் கல். உனது உண்மையான தேவையை நீ கேட்டால், அது உனக்குத் தேவையானதை வழங்கும்."
கதிர் ஒரு எளிய சிறுவன் என்பதால், அவனுக்குத் தேவையில்லாத ஆடம்பரங்கள் மீது ஆசை இல்லை. அவன் அந்த கல்லைத் தனது வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்றான். ஒரு நாள் அவனது நண்பன் ரவி அவனது வீட்டிற்கு வந்தான். கதிர் அந்த மந்திரக் கல்லின் ரகசியத்தைச் சொன்னான். ரவிக்குத் தெரியாமல், அடுத்த நாள் கதிர் ஆடுகளை மேயச் சென்றபோது, ரவி அந்த கல்லை எடுத்துக்கொண்டு கிராமத்து மக்கள் முன்னால் வந்து நின்றான்.
"இந்தக் கல் எதைக் கேட்டாலும் கொடுக்கும்!" என்று ரவி கத்தினான். கிராம மக்கள் அனைவரும் ஆத்திரமடைந்தனர். ஒருவன் நிறைய தங்கம் கேட்டான், ஒருத்தி விலை உயர்ந்த ஆபரணங்களைக் கேட்டாள். அடுத்த சில மணி நேரங்களிலேயே, அந்த கிராமமே தங்கம் மற்றும் வைரங்களால் நிறைந்துவிட்டது. அனைவரும் தங்கள் விவசாய வேலையை விட்டுவிட்டு, அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு ஆடம்பரமாக வாழத் தொடங்கினர்.
ஆனால், சில நாட்களிலேயே நிலைமை மாறியது. யாரும் வயலில் வேலை செய்யவில்லை, யாரும் பயிர் செய்யவில்லை. கிராமத்தில் உணவுப் பொருட்கள் தீர்ந்துவிட்டன. மக்கள் பணக்காரர்களாக இருந்தாலும், பசியால் வாடினர். தங்கம் இருந்தால் மட்டும் போதாது, உயிர் வாழ உணவு தேவை என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.
பயந்துபோன மக்கள் கதிரிடம் ஓடி வந்தனர். "கதிர், நாங்கள் செய்த தவறுக்காக மன்னிப்பு கேட்டுக்கொள்கிறோம். எங்களை இந்தச் சிக்கலில் இருந்து காப்பாற்று" என்று கெஞ்சினர்.
கதிர் அமைதியாகச் சொன்னான், "நாம் கேட்டது எல்லாம் நம் உழைப்பால் வந்ததல்ல. அதனால் அது நம்மிடம் தங்குமா? நாம் அந்த மந்திரக் கல்லிடம், நாங்கள் கேட்ட அனைத்தையும் மீண்டும் அவனிடமே கொடுத்துவிடுவதாகக் கேட்போம்."
மக்கள் அனைவரும் அந்த மந்திரக் கல்லிடம் சென்று, தாங்கள் பெற்ற செல்வங்களை மீண்டும் அதனிடமே ஒப்படைப்பதாகக் கேட்டனர். அடுத்த நொடியே, அந்தத் தங்கம் மற்றும் வைரங்கள் மறைந்துவிட்டன. மக்கள் மீண்டும் தங்கள் பழைய விவசாயப் பணிகளுக்குத் திரும்பினர். இப்போது அவர்கள் தங்கம் மீது ஆசைப்படாமல், தங்கள் உழைப்பால் கிடைக்கும் உணவை வைத்து மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தனர்.
பாடம்
உழைப்பால் வரும் செல்வமே நிலையானது; பேராசை அழிவைத் தரும்.
