நீல வானத்தின் எல்லையில், ஒரு பெரிய மலை உச்சியில் ஒரு கழுகு வசித்து வந்தது. அதன் பெயர் கரிகாலன். கரிகாலன் மிகவும் வலிமையானது, அதன் பெரிய சிறகுகள் காற்றில் மிக அழகாகப் படர்ந்திருக்கும். ஒரு நாள், கரிகாலன் ஒரு மரக்கிளையில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது, அதன் பார்வையில் ஒரு விசித்திரமான பொருள் பட்டது.
அருகில் இருந்த ஒரு மரத்தின் நுனியில், ஒரு வண்ணமயமான வண்ணக் காத்தாடி சிக்கிக் கிடந்தது. அது காற்றில் அங்கும் இங்கும் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. கரிகாலன் மெதுவாக அதன் அருகில் பறந்து சென்று கேட்டது, "நீ யார்? உனக்கு சிறகுகள் இல்லையே, ஆனால் நீ எப்படி இவ்வளவு உயரத்தில் ஆடிக்கொண்டிருக்கிறாய்?"
அந்தக் காத்தாடி பெருமையுடன் சொன்னது, "நான் ஒரு காத்தாடி! எனக்கு சிறகுகள் தேவையில்லை. பாருங்கள், நீங்கள் எவ்வளவுதான் முயற்சி செய்தாலும் என்னால் உங்களை விட மிக உயரத்தில் பறக்க முடியும். நான் மேகங்களுக்கு மேலே சென்று விளையாடுவேன்!"
கரிகாலன் புன்னகைத்தது. அது மென்மையாகச் சொன்னது, "உண்மைதான், நீ உயரத்தில் ஆடுகிறாய். ஆனால், உன்னைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் அந்த நீளமான நூலை நான் பார்க்கிறேன். அந்த நூல் ஒரு மனிதனின் கையில் இருக்கிறது. காற்று உன்னைத் தூக்கவில்லை, அந்த நூல் உன்னைத் தள்ளுகிறது. நீ உயரத்தில் இருந்தாலும், உன்னைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு கயிறு இருக்கிறது.
ஆனால் நான்? எனக்கு எந்த நூலும் இல்லை, எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லை. நான் எப்போது வேண்டுமானாலும் உயரப் பறப்பேன், எப்போது வேண்டுமானாலும் கீழே இறங்குவேன். என் சிறகுகள் என் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன, என் சுதந்திரம் என் கையில் உள்ளது." காத்தாடி அமைதியானது. தான் உயரத்தில் இருந்தாலும், ஒரு நூலால் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதை அது அப்போதுதான் உணர்ந்தது.
பாடம்
சுதந்திரமான வாழ்க்கையே உண்மையான உயர்வு.
