ஒரு அழகான கிராமத்தில் அருண் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவர் மிகவும் அன்பானவர் மற்றும் அனைத்து உயிரினங்களிடமும் இரக்கம் காட்டுபவர். ஒரு நாள், அருண் தனது நிலத்தில் நெல் விதைகளைத் தூவிவிட்டு, களைகளை நீக்கத் தொடங்கினார்.
அருகில் இருந்த பெரிய ஆலமரத்தின் மேல் சில ஆந்தைகள் அமர்ந்திருந்தன. அருண் வேலை செய்து களைப்படைந்து ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்தபோது, அந்த ஆந்தைகள் மெதுவாக இறங்கி வந்து, அவர் விதைத்த விதைகளைத் தின்று குவிக்கத் தொடங்கின.
அருண் இதைப் பார்த்து மிகவும் வருத்தமடைந்தார். தனது உழைப்பு வீணாவதை எண்ணி அவர் கவலைப்பட்டார். அவர் தனது கையில் இருந்த ஒரு சிறிய குச்சியால் ஆந்தைகளை விரட்ட முயன்றார். ஆனால், ஆந்தைகள் அந்த குச்சியைக் கண்டு பயப்படவில்லை. அவை அருண் வெறும் குச்சியால் தான் அடிக்கப் போகிறார் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு, இன்னும் வேகமாக விதைகளைத் தின்னத் தொடங்கின.
அருண் பொறுமை இழக்கத் தொடங்கினார். 'நான் இவ்வளவு அன்பாக இருந்தும், இவை என் உழைப்பைச் சுரண்டுகின்றனவே!' என்று நினைத்தார். அவர் தனது குச்சியின் நுனியில் ஒரு கனமான கல்லைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்தார். ஆந்தைகள் அந்த கல்லைப் பார்த்ததும் பயந்து பறக்கத் தொடங்கின. ஆனால், சில ஆந்தைகள் அங்கேயே தங்கிவிட முயன்றன.
அருண் மிகுந்த கோபத்துடன் அந்தப் பெரிய கல்லை ஆந்தைகளின் மீது வீசினார். எதிர்பாராத விதமாக, அந்தப் பெரிய கல் ஒரு ஆந்தையின் மீது பலமாகத் தாக்கியது. அந்த ஆந்தை பலவீனமடைந்து கீழே விழுந்தது. இதைப் பார்த்த மற்ற ஆந்தைகளும் பயந்து நடுங்கின. அப்போதுதான் அருணுக்குப் புரிந்தது, தனது அளவுக்கதிகமான இரக்கம் மற்றும் பிறகு வந்த கோபம் எவ்வளவு பெரிய தவறு என்று. ஒரு வேலையைச் செய்யும்போது சரியான விழிப்புணர்வு தேவை என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.
பாடம்
தன் கடமையைக் காக்கத் தேவையான நேரத்தில் கண்டிப்பு அவசியம்.
