ஒரு அழகான ஆற்றங்கரையில் சோமு என்ற ஒரு ஏழை மீனவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் தினமும் அதிகாலையிலேயே ஆற்றிற்குச் சென்று மீன் பிடித்து, அதைச் சந்தையில் விற்றுத் தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றி வந்தார். ஒரு நாள் காலை, சோமு மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் ஆற்றங்கரைக்குச் சென்றார். ஆனால், அன்று காலை முதல் அவரது தூண்டிலில் ஒரு மீன் கூட சிக்கவில்லை. சூரியன் உச்சத்திற்கு வந்தும் ஒரு மீன் கூட கிடைக்காததால், சோமு மிகவும் வருத்தமடைந்தார். 'இன்று ஒரு வேளை உணவு கூட கிடைக்காதா?' என்று அவர் கவலைப்பட்டார்.
சோர்வடைந்த சோமு, கடைசியாக ஒருமுறை முயற்சி செய்யத் தீர்மானித்தார். தூண்டிலை ஆழமான பகுதிக்கு வீசினார். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, தூண்டில் பலமாகத் துடித்தது. சோமு மகிழ்ச்சியுடன் அதை இழுக்க, ஒரு சிறிய, மின்னும் தங்க நிற மீன் அவர் கையில் சிக்கியது. அந்த மீன் மிகவும் அழகாகவும், சிறியதாகவும் இருந்தது.
அந்தச் சிறிய மீன் மனிதக் குரலில் பேசத் தொடங்கியது. 'அன்பான மீனவரே, தயவுசெய்து என்னை விட்டுவிடுங்கள்! நான் இப்போது மிகவும் சிறியவன். என்னை இப்போது சாப்பிட்டால் உங்கள் பசி தணியாது. என்னை ஆற்றுக்குள் விட்டுவிடுங்கள், நான் வளர்ந்து பெரிய மீனாக வருவேன். அப்போது நீங்கள் என்னை வந்து பிடிக்கலாம், அப்போது உங்களுக்கு நிறைய உணவு கிடைக்கும்' என்று கெஞ்சியது.
சோமு அந்த மீனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். அவர் மெதுவாகச் சொன்னார், 'குட்டி மீனே, உன் பேச்சைக் கேட்டு நான் ஏமாந்து விடமாட்டேன். இன்று நாள் முழுவதும் நான் ஒரு மீன் கூடப் பிடிக்கவில்லை. இப்போது என் கையில் இருக்கும் இந்தச் சிறிய மீன் தான் எனக்குக் கிடைத்த ஒரே உணவு. நாளை நீ பெரிய மீனாக வருவாய் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், இப்போது இருக்கும் இந்தச் சிறிய மீன் எனக்கு நிச்சயம் உதவும்.'
சோமு அந்தச் சிறிய மீனைத் தனது கூடையிலேயே வைத்துக்கொண்டு வீடு திரும்பினார். அந்தச் சிறிய மீனைச் சந்தையில் விற்று, அன்று தனது குடும்பத்திற்குத் தேவையான உணவை வாங்கினார். ஒரு பெரிய ஆசைக்காகக் காத்திருப்பதை விட, கையில் இருக்கும் சிறிய வாய்ப்பைப் பயன்படுத்துவதே புத்திசாலித்தனம் என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.
பாடம்
எதிர்காலத்தின் பெரிய வாக்குறுதியை விட, கையில் இருக்கும் சிறிய ஆதாயமே சிறந்தது.
