ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற வியாபாரி வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் ஒரு கம்பீரமான குதிரையும், ஒரு அமைதியான கழுதையும் இருந்தன. குதிரை எப்போதும் தன்னை ஒரு உயர்ந்த விலங்கு என்று நினைத்துக் கொண்டது. அது எப்போதும் கழுதையின் குறைகளைச் சொல்லி சோமுவிடம் புகாரளிக்கும்.
"ஐயா, அந்த கழுதை மிகவும் சோம்பேறி! அது மெதுவாக நடப்பதால் நாம் இலக்கை அடைய தாமதமாகும்," என்று குதிரை அடிக்கடி சொல்லும். சோமு அதை நம்பி, கழுதையைத் திட்டுவார். இதைக் கேட்டு குதிரை மனதிற்குள் பெருமையடையும்.
ஒரு நாள், சோமு ஒரு பெரிய ஆற்றைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. அவரிடம் விலை உயர்ந்த பட்டுத் துணிகள் மற்றும் தானியங்கள் இருந்தன. அன்று கழுதையின் மீது அதிக பாரம் ஏற்றப்பட்டிருந்தது. ஆற்றின் ஓரம் வந்ததும், பாரம் தாங்க முடியாமல் கழுதை தடுமாறி கீழே அமர்ந்தது.
குதிரை உடனே சோமுவிடம், "பாருங்கள் ஐயா! கழுதை சோம்பேறித்தனம் செய்கிறது. இப்போது நாம் ஆற்றைக் கடக்க முடியாமல் நின்றுவிடுவோம்," என்று நக்கலாகச் சொன்னது.
ஆனால் கழுதை மிகவும் புத்திசாலித்தனமாகச் சொன்னது, "ஐயா, ஆற்றின் நீர் மட்டம் இன்று அதிகமாக இருக்கிறது. இந்த மூட்டைகள் நனைந்தால் உங்கள் வியாபாரம் நஷ்டமாகிவிடும். தயவுசெய்து இந்த முக்கியமான மூட்டைகளை குதிரையின் முதுகில் ஏற்றிவிடுங்கள், அது உயரமானதால் நீர் பட்டுவிடாது."
சோமு கழுதையின் பேச்சைக் கேட்டு, அந்த விலை உயர்ந்த மூட்டைகளை குதிரையின் மீது ஏற்றினார். குதிரை இப்போது கனமான பாரத்தைச் சுமக்க வேண்டியிருந்தது. குதிரை பயந்து நடுங்கியது. ஆனால், கழுதையின் அறிவுரைப்படி குதிரை மெதுவாகவும் கவனமாகவும் ஆற்றைக் கடந்து பாதுகாப்பாக கரை சேர்ந்தது.
சோமு குதிரையைப் பார்த்து, "நீ எவ்வளவு பலசாலி! முக்கியமான பொருட்களைக் காப்பாற்றியதற்கு நன்றி," என்று பாராட்டினார். ஆனால் குதிரை மிகவும் வருத்தப்பட்டது. மற்றவர்களின் குறையைச் சொல்லிப் புகழ் பெற நினைத்தது, ஆனால் இறுதியில் தான் அதிக பாரத்தைச் சுமக்க வேண்டியதாயிற்று.
பாடம்
மற்றவர்கள் இல்லாதபோது அவர்களைப் பற்றித் தவறாகப் பேசுவது நமக்கே ஆபத்தாக முடியும்.
