ஒரு அடர்ந்த பச்சைப்பசேல் என்ற காட்டில், கயல் என்ற ஒரு அழகான மாடும், சிகாய் என்ற ஒரு உயரமான ஒட்டகச்சிவிங்கியும் நெருங்கிய நண்பர்களாக வாழ்ந்து வந்தன. சிகாய் தனது உயரமான கழுத்தினால் மரங்களின் உச்சியில் இருக்கும் மென்மையான இலைகளைச் சாப்பிடுவதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
ஒரு நாள், சிகாய் காட்டின் ஒரு பகுதியில் புதிய இலைகளைத் தேடிச் சென்றது. அப்போது எதிர்பாராதவிதமாக, புற்களால் மூடப்பட்டிருந்த ஒரு சிறிய பள்ளத்தில் சிகாய் கால் தவறி விழுந்துவிட்டது. அந்தப் பள்ளம் மிகவும் ஆழமானது அல்ல, ஆனால் சிகாயின் கால்கள் அதன் சுவர்களில் சிக்கிக்கொண்டன. சிகாய் பயத்தில் நடுங்கியது. 'ஐயோ! நான் இங்கே மாட்டிக்கொண்டேனே! என் நண்பன் கயல் என்னைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் தவிப்பாளோ? நான் இங்கேயே தங்கிவிடுவேனோ?' என்று அழுதுகொண்டே நினைத்தது.
இருள் சூழும் வேளையில், சிகாயின் அழுகுரலைக் கேட்ட கயல் ஓடி வந்தது. சிகாயைப் பார்த்ததும் கயல் நிதானமாக அதன் அருகில் நின்றது. சிகாய் பதற்றத்துடன், 'கயல்! என்னை இங்கே இருந்து காப்பாற்று! நான் மிகவும் பலவீனமாகிவிட்டேன், என்னால் வெளியே வர முடியாது!' என்று கதறியது.
கயல் மென்மையாகச் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னது, 'நண்பா, பயப்படாதே! நீ எவ்வளவு உயரமானவன் என்று உனக்கே தெரியவில்லையா? உனது நீண்ட கால்களும், உயரமான உடலும் தான் உனது மிகப்பெரிய பலம். இந்தச் சிறிய பள்ளம் உனக்கு ஒரு பெரிய தடையல்ல. நீ நிமிர்ந்து நின்றால், உனது தலை இந்த பள்ளத்தைத் தாண்டி மேலே இருக்கும். கொஞ்சம் நிதானமாக முயற்சி செய்.'
கயலின் வார்த்தைகள் சிகாய்க்குத் தைரியத்தைத் தந்தன. சிகாய் தனது பயத்தை உதறித் தள்ளிவிட்டு, நிதானமாகத் தனது நீண்ட கால்களைச் சுவர்களில் ஊன்றி, மெல்ல மெல்ல மேலே எட்டிப் பார்த்தது. ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அதன் உயரமான கழுத்து மற்றும் உடல் அந்தப் பள்ளத்தைத் தாண்டி எளிதாக மேலே வந்துவிட்டது. சிகாய் ஒரு பெரிய பாய்ச்சலுடன் பள்ளத்திலிருந்து வெளியே வந்தது.
வெளியே வந்ததும் சிகாய் கயலைத் தழுவிக்கொண்டது. 'நன்றி கயல்! நான் என் பலத்தை மறந்து பயத்தில் மூழ்கிவிட்டேன்,' என்று கூறியது. கயல் சொன்னது, 'நண்பா, நம்மிடம் இருக்கும் திறமைகளை நாம் உணராதபோதுதான் பயம் நம்மைத் தாக்குகிறது. உன் உயரமே உனது பாதுகாப்பு!'
பாடம்
நம்மிடம் உள்ள பலத்தை உணர்ந்து செயல்பட்டால் எந்தத் தடையும் நம்மைத் தடுக்காது.
