கவின் ஒரு மென்பொருள் பொறியாளர். ஒரு சனிக்கிழமை மாலை, அவன் நீண்ட பயணத்திற்காக பேருந்து நிலையத்திற்குச் சென்றான். அவன் ஏற்றிய பேருந்து சரியாக நேரத்திற்கு வரவில்லை. காத்திருப்பதில் சலிப்படைந்த கவின், பசியை போக்க அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய உணவகத்திற்குச் செல்ல முடிவு செய்தான்.
உணவகத்திற்குச் செல்லும் வழியில், ஒரு பழைய சுவரோரம் இரண்டு சிறுவர்கள் அமர்ந்திருப்பதை கவின் பார்த்தான். அவர்களின் அழுக்கு ஆடைகளும், சோகமான முகங்களும் அவர்கள் மிகவும் பசியுடன் இருப்பதை உணர்த்தினன. கவினுக்கு அவர்கள் மீது பரிதாபம் ஏற்பட்டது. தன் பையிலிருந்து பத்து ரூபாய் நோட்டை எடுத்து அவர்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டு, மெதுவாக அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.
சிறிது தூரம் நடந்த பின், கவினின் மனம் ஒரு நிமிடம் தயங்கியது. 'இந்த பத்து ரூபாய்க்கு அவர்களுக்கு ஒரு வேளை முழுமையான உணவை வாங்கித் தர முடியுமா? ஒருவேளை அந்தப் பணத்தை வைத்து அவர்கள் வெறும் பிஸ்கட் மட்டும் வாங்கிச் சாப்பிட்டுவிட்டு, மீண்டும் பசியோடு இருக்க மாட்டார்களா?' என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அந்தச் சிறுவர்களின் முகங்கள் அவன் கண்களுக்கு முன்னால் வந்து சென்றன.
தயக்கமின்றித் திரும்பிச் சென்ற கவின், அந்தச் சிறுவர்களைத் தேடிச் சென்று, அவர்களைத் தன் கையைப் பிடித்துக் கூட்டிச் சென்று ஒரு நல்ல உணவகத்தில் அமர வைத்தான். அவர்களுக்குப் பிடித்தமான சூடான இட்லியும், வடையுமாக ஒரு முழுமையான உணவை வாங்கித் தந்தான். அந்தச் சிறுவர்களின் கண்களில் தெரிந்த மகிழ்ச்சியும், அவர்கள் சாப்பிடும் விதமும் கவினுக்குப் பெரும் திருப்தியைத் தந்தது.
பயணம் தொடங்கிய பின் கவினின் மனம் அமைதியானது. 'நாம் செய்யும் சிறிய உதவி, மற்றவர்களுக்குப் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம்' என்று அவன் உணர்ந்தான். நாம் மற்றவர்களுக்குச் செய்யும் நன்மைகள், ஒரு விதையைப் போலத் தான்; அது சரியான நேரத்தில் ஒரு பெரிய விருட்சமாகத் திரும்ப வரும் என்று அவன் நம்பினான்.
பாடம்
மற்றவர்களுக்குச் செய்யும் உண்மையான உதவி, மனதிற்குப் பெரும் நிம்மதியைத் தரும்.
