வெப்பமான கோடைக்காலம். ஒரு ஞானி ஒரு சிறிய கிராமத்தின் வழியாக நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார். சூரியன் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருந்ததால், அவருக்குத் தாகம் அதிகமாக இருந்தது. வழியில் ஒரு பழைய கிணற்றின் அருகில் ஒரு முதியவரையும் அவரது மூன்று மகன்களையும் பார்த்தார்.
அவர்கள் அனைவரும் ஒரு பெரிய வாளியைத் தூக்கிக் கொண்டு, கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் எடுத்து வந்து குடங்களில் நிரப்பிக் கொண்டிருந்தனர். நவீன இயந்திரங்களும், நீரேற்றும் கருவிகளும் இருந்த அந்த ஊரில், அவர்கள் ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு கைகளால் தண்ணீர் எடுக்கிறார்கள் என்று அந்த ஞானி வியப்புடன் கேட்டார்.
"ஐயா, ஏன் இந்த கடினமான வேலையைச் செய்கிறீர்கள்? இன்று இயந்திரங்கள் வந்துவிட்டனவே!" என்று அவர் கேட்டார்.
முதியவர் புன்னகைத்துவிட்டு, "தம்பி, இயந்திரங்கள் வேலையை எளிதாக்கும், ஆனால் அவை நம் உடலைச் சோம்பேறியாக்கிவிடும். நான் சிறுவயதிலிருந்தே தினமும் இந்தத் தண்ணீரைத் தூக்கி வரும் வேலையைச் செய்தேன். அதனால், எனக்கு இப்போது எண்பது வயதாகியும், உடல் மிகவும் வலிமையாகவும் ஆரோக்கியமாகவும் இருக்கிறது," என்றார்.
அவர் தனது மகன்களைப் பார்த்துத் தொடர்ந்தார், "என் மகன்களும் என்னைப்போலவே ஆரோக்கியமாக வளர வேண்டும் என்றுதான் அவர்களுக்கு இந்த உழைப்பைச் சொல்லிக் கொடுக்கிறேன். உடல் உழைப்பு இல்லாத வாழ்க்கை, மெல்ல மெல்ல நம்மை பலவீனப்படுத்தும்," என்றார்.
அந்த ஞானி அந்தத் தந்தை மற்றும் அவரது மகன்களின் விடாமுயற்சியைப் பார்த்துப் பெருமிதம் கொண்டார்.
பாடம்
உடல் உழைப்பு ஆரோக்கியத்திற்கு மிக அவசியமானது.
