பச்சைப்பசேல் என்ற நீலமலைக் காட்டில் பல விலங்குகள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தன. அங்குள்ள விலங்குகள் அனைத்தும் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவை. அவை தங்களுக்குத் தேவையான உணவைச் சேகரித்து வைப்பதில் மிகுந்த கவனம் செலுத்தின. குறிப்பாக, மழைக்காலம் வரும்முன் தங்களுக்குப் பிடித்த பழங்களையும் கொட்டைகளையும் பாதுகாப்பான இடங்களில் ஒளித்து வைத்துச் சேமித்து வைக்கும் பழக்கத்தை அவை கொண்டிருந்தன.
ஆனால், அதே காட்டில் கறுப்பு என்ற ஒரு காக்கா இருந்தது. அந்தக் காக்காவிற்குச் சுறுசுறுப்பாக வேலை செய்யவோ அல்லது உணவைத் தேடவோ துளியும் விருப்பமில்லை. அது எப்போதும் மற்ற விலங்குகள் கஷ்டப்பட்டுச் சேமித்து வைத்த உணவைத் திருடிச் சாப்பிடுவதையே வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. விலங்குகள் இதைக் கவனித்துத் தங்கள் உணவை மிகவும் பாதுகாப்பான இடங்களில் மறைக்கத் தொடங்கின. இதனால் கறுப்புக்கு உணவு கிடைப்பது கடினமாகிப் போனது.
தன் சோம்பேறித்தனத்தைப் போக்க விரும்பாமல், கறுப்பு ஒரு தந்திரமான திட்டத்தைத் தீட்டியது. அது முயல்களின் வசிப்பிடத்திற்குச் சென்று, "அன்பு முயல்களே! நீங்கள் சேமித்து வைத்திருக்கும் கொட்டைகள் அனைத்தும் பாதுகாப்பானவை தானா? அணில்கள் சேமித்து வைத்த உணவுகளில் ஏதோ கெட்டுப்போய்விட்டது என்று கேள்விப்பட்டேன். நீங்கள் அனைவரும் உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்படலாம். தயவுசெய்து அந்த உணவை எல்லாம் என்னிடம் கொடுங்கள். நான் அவற்றைச் சுவைத்துப் பார்த்து, எது நல்லது எது கெட்டது என்று உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்" என்று மிகத் தைரியமாகப் பொய் கூறியது.
முயல்களின் தலைவன் மிகவும் புத்திசாலி. கறுப்பின் தந்திரத்தை அது முன்பே கணித்திருந்தது. அந்தக் காக்காவிற்கு ஒரு பாடம் புகட்ட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தது. முயல் தலைவன் ஒரு பெரிய நிலக்கடலையை எடுத்து, அதன் நடுவில் பிசுபிசுப்பான தேன் மற்றும் மரக்கட்டையைத் தடவி, மீண்டும் அதை மூடி வைத்தது. பிறகு கறுப்பை அழைத்து, "இதோ கறுப்பாரே! இந்த நிலக்கடலை மிகவும் சுவையாக இருக்கும். நீங்கள் இதைச் சுவைத்துப் பார்த்து, இது பாதுகாப்பானதா என்று எங்களிடம் சொல்லுங்கள்" என்று கொடுத்தது.
பசியில் இருந்த கறுப்பு, எதையும் யோசிக்காமல் அந்த நிலக்கடலையை வேகமாகப் பற்களால் கடித்தது. உள்ளே இருந்த பிசுபிசுப்பான தேனும் மரக்கட்டையும் அதன் அலகுகளையும் வாயையும் ஒன்றாக ஒட்டிப் பிணைத்துவிட்டன. கறுப்பாவால் தன் வாயைத் திறக்கவே முடியவில்லை! அது எவ்வளவு முயன்றும் வாயைத் திறக்க முடியவில்லை. கறுப்பு தவிப்பதைக் கண்ட முயல் தலைவன் சொன்னது, "கறுப்பாரே, மற்றவர்களை ஏமாற்றிச் சாப்பிட நினைத்தால் இப்படித்தான் நடக்கும். உழைக்காமல் பிறர் பொருளைத் திருடுவது தவறு. நீ உழைக்கத் தயங்குவதால், இந்தத் தண்டனை உனக்குத் தேவை!"
தன் தவறை உணர்ந்த கறுப்பு, மிகுந்த வெட்கத்துடன் அங்கிருந்து பறந்து சென்றது. அன்று முதல் அது மற்றவர்களின் உணவைத் திருடாமல், தானாகவே உணவைத் தேடிச் சாப்பிடத் தொடங்கியது.
