முன்னொரு காலத்தில், காட்டின் அனைத்து விலங்குகளும் மிகவும் அமைதியாக வாழ்ந்து வந்தன. அந்த காட்டின் படைப்பாளர் ஒவ்வொரு விலங்குக்கும் ஏற்ற உணவையும், வாழ்விடத்தையும் கொடுத்திருந்தார். குரங்குகளுக்கு மரங்களின் உச்சியில் இருக்கும் சுவையான பழங்களும், ஒட்டகச்சிவிங்கிகளுக்கு மேலே இருக்கும் மென்மையான இலைகளும் உணவாக ஒதுக்கப்பட்டிருந்தன.
ஆனால், ஒட்டகச்சிவிங்கிக்கு ஒரு தீராத பேராசை இருந்தது. 'இந்த இலைகளைச் சாப்பிட்டு வாழ்வதை விட, அந்தச் சுவையான பழங்கள் எவ்வளவு இனிமையாக இருக்கும்!' என்று அது அடிக்கடி நினைக்கும். மற்ற விலங்குகள் கடவுளிடம் வேண்டிக் கொண்டு தங்களுக்கு வேண்டிய உணவைப் பெற்று வருவதைப் பார்த்து, ஒட்டகச்சிவிங்கி ஒரு தந்திரமான முடிவை எடுத்தது. மற்றவர்கள் பார்க்காத நேரத்தில், குரங்குகள் சேமித்து வைத்திருந்த பழங்களைத் திருடி உண்ணத் தொடங்கியது.
குரங்கு தன் உணவை இழந்து வருத்தப்பட்டது. அது கடவுளிடம் முறையிட்டது: 'இறைவா, எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட உணவை யாரோ திருடிவிடுகிறார்கள். எனக்கு நீதி வேண்டும்!' என்று வேண்டிக் கொண்டது. அப்போது ஒரு குரல் கேட்டது: 'நான் நேரடியாக வரமாட்டேன், ஆனால் நீதி விலங்குகளின் மூலமே கிடைக்கும்.'
ஒரு நாள், ஒரு பெரிய யானை குரங்கின் பழங்களைச் சாப்பிட முயன்றது. இதைப் பார்த்த ஒட்டகச்சிவிங்கி, யானையைத் தடுத்து நிறுத்தாமல், மாறாக யானையையே கேலி செய்யத் தொடங்கியது. 'நீ எவ்வளவு பெரியவன்! ஆனால் கடவுளுக்குப் பயமில்லாமல் என் உணவைத் திருடுகிறாயே!' என்று கத்தியது. மேலும், யானையின் உருவத்தைக் கேலி செய்து வம்பு இழுத்தது.
பொறுமையைக் கடைப்பிடித்த யானை, ஒட்டகச்சிவிங்கியின் ஆணவத்தைக் குறைக்கத் தீர்மானித்தது. யானை தனது வலிமையான துதிக்கையை நீட்டி, ஒட்டகச்சிவிங்கியின் கழுத்தைச் சுற்றிக் கொண்டது. அந்தத் திருட்டுத்தனமான குணத்தினால் ஏற்பட்ட அழுத்தத்தில், ஒட்டகச்சிவிங்கியின் கழுத்து மெல்ல மெல்ல நீண்டு கொண்டே போனது. அது இப்போது உயரமாக இருந்தாலும், குனிந்து தரையில் இருக்கும் பழங்களைச் சாப்பிட முடியாமல் போனது. தான் செய்த தவறுக்காகவும், மற்றவர்களைக் கேலி செய்ததற்கும் அது வருந்தியது. அன்று முதல், அது மரங்களின் உச்சியில் உள்ள இலைகளை மட்டுமே உணவாகக் கொண்டு வாழத் தொடங்கியது.
