ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கார்முகில் என்ற ஒரு பெரிய கரடி வாழ்ந்து வந்தது. கார்முகில் மிகவும் சோம்பேறி. தினமும் கிடைக்கும் உணவை அப்படியே சாப்பிட்டுவிட்டு, மீதமிருக்கும் எதையும் சேமிக்காமல் அப்படியே தூங்கிக்கொண்டே இருக்கும். கார்முகில் சாப்பிடும்போது கீழே விழும் சிறிய உணவுத் துண்டுகளைக் கொண்டு, அங்கிருந்த ஒரு சிறிய எறும்புப் படை உயிர் வாழ்ந்து வந்தது.
எறும்புகளின் தலைவனான சிட்டான், கரடியின் இந்தத் தவறான பழக்கத்தைக் கண்டு வருத்தமடைந்தது. 'நமது உணவைச் சிதறடிக்கும் இந்த கரடி, எதிர்காலத்தில் ஒரு ஆபத்து வரும்போது எப்படித் தடுக்கும்?' என்று சிட்டான் யோசித்தது. எனவே, கரடிக்கு ஒரு பாடம் புகட்ட முடிவு செய்தது.
ஒரு நாள் மதியம், கார்முகில் ஆழ்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தது. அப்போது சிட்டானும் நூற்றுக்கணக்கான எறும்புகளும் கரடியைச் சுற்றி வந்துவிட்டன. 'இப்போது நேரம்தான்!' என்று சிட்டான் கட்டளையிட்டது. ஒரு சிறிய எறும்பு மெதுவாகச் சென்று கரடியின் மூக்கைக் கடித்தது. 'அய்யோ!' என்று கத்திக்கொண்டே கார்முகில் திடுக்கிட்டு எழுந்தது. தன் மூக்கைத் தடவிக்கொண்டே பார்த்தபோது, எறும்புகள் ஒரு பெரிய சுவரைப் போலத் தன்னைச் சூழ்ந்து நிற்பதைக் கண்டு பயந்துவிட்டது.
'எறும்புகளே, என்னைத் தவிக்க விடாதீர்கள்! நான் என்ன தவறு செய்தேன்?' என்று கார்முகில் கெஞ்சியது. சிட்டான் தைரியமாகச் சொன்னது, 'நீ உழைப்பதில்லை, சேமிப்பதில்லை. நீ கீழே சிதறவிடும் உணவை வைத்துத்தான் நாங்கள் வாழ்கிறோம். உனது சோம்பேறித்தனம் உன்னை ஒருநாள் பசியால் வாட வைக்கும். இன்று நாங்கள் உன்னைத் தடுத்தால், நீ உணவைத் தேடிச் செல்ல முடியாது. உன்னிடம் சேமிப்பு இருந்தால் நீ பயப்படத் தேவையில்லை!'
அன்று முழுவதும் கரடியால் எறும்புகளின் பாதையைத் தாண்ட முடியவில்லை. பசியால் வாடிய கார்முகில், தான் எவ்வளவு பெரிய தவறு செய்துள்ளோம் என்பதை உணர்ந்தது. மாலையில் சிட்டான் கரடியிடம் வந்து, 'நாங்கள் உனக்குத் தீங்கு செய்யவில்லை, உன்னைச் சரியான பாதையில் கொண்டு வரவே இப்படிச் செய்தோம். தயவுசெய்து எங்களை மன்னித்துவிடு' என்று கூறியது.
கார்முகில் எறும்புகளிடம் மன்னிப்பு கேட்டது. அன்றிலிருந்து அது ஒரு புதிய கரடியாக மாறியது. தினமும் தான் தேடும் உணவில் ஒரு பகுதியைத் தனக்காகச் சேமித்து வைக்கத் தொடங்கியது. சில மாதங்கள் கழித்து கனமழை பெய்தது. காடு முழுவதும் நீர் சூழ்ந்ததால் கார்முகிலால் வெளியே வர முடியவில்லை. ஆனால், அது கவலைப்படவில்லை. தான் சேமித்து வைத்திருந்த உணவை வைத்து மகிழ்ச்சியாகக் கழித்தது. புத்திமதி சொன்ன எறும்புகளுக்கு அது என்றும் நன்றியுடன் இருந்தது.
பாடம்
இன்றைய உழைப்பும் சேமிப்பும் நாளைய வாழ்வின் பாதுகாப்பு.
