ஒரு அழகான பண்ணை வீட்டில் நிறைய எலிகள் வசித்து வந்தன. அந்த எலிகள் மிகவும் சுட்டியானவை, ஆனால் அவை மிகவும் குறும்புத்தனமானவை. அந்த வீட்டில் இருந்த தானியங்கள், பழங்கள் என அனைத்தையும் அவை ஒவ்வொன்றாகத் திருடித் தின்று தீர்த்தன. பண்ணை உரிமையாளர் அந்தப் பெரிய இழப்பைக் கண்டு மிகவும் வருத்தமடைந்தார். எலிகளிடமிருந்து தனது பொருட்களைப் பாதுகாக்க அவர் ஒரு தீர்வை எடுத்தார்.
அவர் ஒரு கம்பீரமான பூனையைத் தனது வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார். அந்தப் பூனை வந்தவுடன், எலிகளின் ஆட்டம் அடங்கியது. பூனையின் வருகையால் பயந்துபோன எலிகள், பாதுகாப்பான ஓட்டைகளுக்குள்ளேயே முடங்கிக்கொண்டன. எலிகளால் இனி சுதந்திரமாகச் சென்று உணவு தேட முடியவில்லை.
ஒரு நாள், எலிகள் அனைத்தும் ஒன்று கூடி ஒரு ரகசியக் கூட்டத்தைக் கூட்டின. அந்த கூட்டத்தில் ஒரு வயதான எலி மிகவும் புத்திசாலியாகத் தெரிந்தது. அது மற்ற எலிகளிடம், "நண்பர்களே, நாம் பயப்படத் தேவையில்லை. அந்தப் பூனை எப்போது வரும் என்று நமக்குத் தெரிந்தால், நாம் முன்னரே ஒளிந்து கொள்ளலாம். அதற்குப் பதிலாக, அதன் கழுத்தில் ஒரு சிறிய மணியைக் கட்டிவிட்டால் போதும். பூனை வரும்போது அந்த மணி சத்தம் கேட்கும், உடனே நாம் ஓடிவிடலாம்!" என்று ஆலோசனைக் கூறியது.
எல்லா எலிகளும் அந்த யோசனையைக் கேட்டு மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தன. "ஆஹா! இதுதான் சிறந்த வழி!" என்று அவை கொண்டாடியது. ஆனால், கூட்டத்தின் மூலையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு சிறிய எலி மெதுவாக எழுந்து கேட்டது, "அந்த யோசனை மிகவும் அருமையாக இருக்கிறது. ஆனால், அந்தப் பூனையின் கழுத்தில் மணியைக் கட்டப் போவது யார்?"
அந்தக் கேள்வி கேட்டவுடன், கூட்டத்தில் இருந்த அனைத்து எலிகளும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அமைதி நிலவியது. ஒரு எலி கூட அந்தப் பூனையைத் துணிச்சலாகச் சென்று அந்த மணியைக் கட்ட முன்வரவில்லை.
பாடம்
திட்டமிடுவது எளிது, ஆனால் அதைச் செயல்படுத்துவதுதான் கடினம்.
