ஒரு காலத்தில் சோழபுரகம் என்ற அழகான தேசத்தை விக்கிரமன் என்ற அரசர் ஆண்டு வந்தார். அவர் மிகவும் அன்பானவர்; தன் மக்கள் பசியோ அல்லது கஷ்டமோ இல்லாமல் இருப்பதை உறுதி செய்ய எப்போதும் விரும்புவார். ஒரு நாள், மக்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள, எந்தப் பாதுகாப்புமின்றித் தனது சாதாரண உடையில் ஊர் ஊராகச் சென்றார்.
அவர் கிராமங்கள் வழியாக நடந்தபோது, மக்கள் அவரைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியடைந்தனர். ஆனால், அந்தப் பாதைகள் அனைத்தும் கரடுமுரடான கற்களாலும், முட்களாலும் நிறைந்திருந்தன. வெகுதூரம் நடந்த பிறகு, அரசர் தனது கால்களில் கடுமையான வலியை உணர்ந்தார். அரண்மனை திரும்பியதும், அவர் ஒரு முடிவெடுத்தார். 'என் கால்கள் இவ்வளவு வலிக்கிறதே! அப்படியென்றால், தினமும் வேலைக்குச் செல்லும் என் மக்கள் எவ்வளவு பெரிய வலியைத் தாங்கிக் கொண்டு நடப்பார்கள்?' என்று வருத்தப்பட்டார்.
மறுநாள் காலை, அவர் தனது அமைச்சர்களை அழைத்து, "நமது நாட்டின் சாலைகள் மிகவும் கடினமாக உள்ளன. மக்கள் நடக்கும்போது அவர்களுக்குத் துன்பம் ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காக, அனைத்துச் சாலைகளையும் மென்மையான பட்டுத் துணிகளால் மூடிவிட வேண்டும்!" என்று கட்டளையிட்டார்.
அமைச்சர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர். "மன்னா! சாலைகளைப் பட்டுத் துணியால் மூடினால், நாட்டின் கருவூலம் காலியாகிவிடும். இது சாத்தியமற்றது" என்று தயக்கத்துடன் கூறினர்.
அப்போது, அனுபவம் வாய்ந்த ஒரு மூத்த அமைச்சர் மெல்ல முன்வந்தார். "அரசே, மக்களின் பாதையைத் துணியால் மூடுவதை விட, மக்களின் கால்களைப் பாதுகாப்பது எளிதானது மற்றும் சிறந்தது அல்லவா? ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு ஜோடி நல்ல தோல் காலணிகளை வழங்கினால், அவர்கள் எந்தத் தடையுமின்றி மகிழ்ச்சியாக நடப்பார்கள்" என்றார்.
அரசர் தன் தவறை உணர்ந்து புன்னகைத்தார். "ஆமாம், உலகத்தையே மாற்றிவிட முயல்வதை விட, மக்களுக்குத் தேவையான எளிய மற்றும் சரியான தீர்வைச் சொல்வதுதான் உண்மையான அறிவு" என்று கூறி, உடனடியாக மக்களுக்குச் சிறந்த காலணிகளை வழங்கத் திட்டமிட்டார்.
பாடம்
உலகத்தையே மாற்றிவிட முயல்வதை விட, சரியான மற்றும் எளிமையான தீர்வை நோக்கி நம்மை மாற்றிக்கொள்வதே சிறந்தது.
