ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் சோமு என்ற வியாபாரி வாழ்ந்து வந்தார். அவர் ஒரு சிறிய வண்டியில் பொருட்களை ஏற்றி ஊர் ஊராகச் சென்று விற்பனை செய்வார். அவருக்கு உதவியாக 'மணி' என்ற ஒரு குதிரை இருந்தது. மணி மிகவும் சுறுசுறுப்பானது, ஆனால் சோமு எப்போதும் வேலையில் மூழ்கியிருப்பதால் மணியின் சிறப்பைப் பாராட்டுவதை மறந்துவிடுகிறார்.
ஒரு நாள் சோமு நிறைய சர்க்கரை மூட்டைகளை மணியின் முதுகில் ஏற்றினார். வழியில் ஒரு சிறிய ஓடை குறுக்கிட்டது. அந்த ஓடையைக் கடக்கும்போது, மணி வேண்டுமென்றே காலைத் தடுமாறிக் கீழே விழுந்தது. சர்க்கரை மூட்டைகள் ஓடையின் தண்ணீரில் நனைந்தன. ஆச்சரியமாக, சர்க்கரை தண்ணீரில் கரைந்து போனதால் மூட்டையின் எடை மிகவும் குறைந்துவிட்டது! 'அடடா! இது எவ்வளவு சுலபமான வழி!' என்று மணி மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டது.
மறுநாள், மணி அதே தந்திரத்தைச் செய்தது. மீண்டும் ஓடையில் விழுந்து மூட்டைகளை நனைத்தது. இந்த முறை சர்க்கரை குறைந்ததால் சோமுவுக்குக் கொஞ்சம் வருத்தம் ஏற்பட்டது, ஆனால் மணி மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
மூன்றாம் நாள், சோமு மணியின் நடத்தையை உற்று கவனித்தார். மணி ஓடையைப் பார்த்ததும் வேண்டுமென்றே மெதுவாக நடப்பதைக் கண்டு அவருக்குச் சந்தேகம் வந்தது. அடுத்த முறை மணி என்ன செய்யும் என்று சோமு ஒரு திட்டத்தைத் தீட்டினார். அன்று சர்க்கரைக்கு பதிலாக, பஞ்சு மூட்டைகளை மணியின் முதுகில் ஏற்றினார்.
மணி வழக்கம்போல ஓடையில் விழுந்து பஞ்சு மூட்டைகளை நனைத்தது. ஆனால், இப்போது ஒரு பெரிய ஆபத்து காத்திருந்தது! பஞ்சு தண்ணீரை உறிஞ்சியவுடன், அது முன்னைவிட பல மடங்கு கனமாக மாறியது. மணியால் அந்தப் பாரத்தைத் தூக்கவே முடியவில்லை. 'ஐயோ! நான் செய்த தந்திரம் என்னைத் தந்திரமாகத் திருப்பித் தட்டியதே!' என்று மணி வருத்தப்பட்டது.
சோமு மணியின் முதுகில் தட்டி, "மணி, குறுக்கு வழியில் போனால் ஆபத்து வரும் என்பதைப் புரிந்து கொண்டாயா?" என்று அன்பாகக் கேட்டார். மணி தன் தவறை உணர்ந்து, இனிமேல் சோமுவின் உதவியுடன் நேர்மையாக உழைப்பதாக உறுதியளித்தது.
பாடம்
சோம்பேறித்தனமும் குறுக்கு வழியும் எப்போதும் நஷ்டத்தையே தரும்.
