ஒரு அடர்ந்த பச்சைப்பசேல் என்ற காட்டின் நடுவே, ஒரு தெளிவான நீரோடை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அந்த நீரோடையின் ஓரத்தில் குதித்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த ஒரு தவளை இருந்தது. அதன் பெயர் குதிப்பவன். குதிப்பவன் மற்ற தவளைகளை விடத் தனது கால்கள் மிகவும் வலிமையானவை என்று மிகவும் பெருமைப்பட்டான். அவன் எப்போதும் எதற்கெடுத்தாலும் சத்தமாகத் தாவிக் குதித்துக்கொண்டே இருப்பான்.
ஒரு மதிய வேளையில், ஒரு பெரிய ஆலமரத்தில் ஒரு வயதான ஆந்தை அமைதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. குதிப்பவன் அந்த ஆந்தையைப் பார்த்ததும், அவனுக்கு ஒரு குறும்புத் தனமான எண்ணம் தோன்றியது. அவன் ஆந்தையின் மரத்தின் அடியில் சென்று, 'ஏய் ஆந்தையே! என்ன இப்படிச் சும்மா தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறாய்? என்னைப் பார், நான் எவ்வளவு உயரமாகத் தாவுகிறேன் என்று!' என்று கத்திக்கொண்டே மரத்தைச் சுற்றித் தாவிக் குதித்தான்.
அவனது சத்தத்தாலும், மரத்தின் கிளைகள் ஆடுவதாலும் ஆந்தையின் தூக்கம் கலைந்தது. ஆந்தை மிகவும் பொறுமையுடன் கண்களைத் திறந்து குதிப்பவனைப் பார்த்தது. ஆந்தைக்குத் தெரியும், குதிப்பவன் தனது வலிமையைக் காட்டிக்கொள்ளத் துடிக்கிறான் என்று. ஆந்தை ஒரு மென்மையான குரலில், 'குதிப்பவனே, உன் கால்கள் உண்மையிலேயே பலமானவைதான். ஆனால், அந்த வலிமையை இன்னும் ஒருமுறை நிரூபிக்க முடியுமா? அந்த உயரமான பாறைச் சிகரத்தின் நுனியில் இருந்து கீழே குதித்தால் நீ உலகிலேயே சிறந்த தவளையாகக் கருதப்படுவாய்' என்று கூறியது.
தன்னைப் புகழ்ந்து பேசும் ஆந்தையின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட குதிப்பவன், தனது வலிமையைக் காட்டத் துடித்தான். 'நிச்சயமாக! நான் அந்தப் பாறையிலிருந்து கூடத் தாவ முடியும்!' என்று கர்வத்துடன் சொன்னான். அவன் அந்த உயரமான பாறைக்குச் சென்றான். அங்கிருந்து கீழே பார்த்தபோது அவனுக்குச் சற்று பயமாக இருந்தது, ஆனால் தனது அகங்காரம் பயத்தை விடப் பெரிதாக இருந்தது.
அவன் முழு பலத்தையும் திரட்டி பாறையிலிருந்து கீழே குதித்தான். ஆனால், அவன் எதிர்பார்த்தது போலத் தரை மென்மையாக இல்லை. அவன் ஒரு கடினமான தரையில் வந்து விழுந்தான். அவனது கால்கள் பலமாகத் தட்டுத் தடுமாறின. வலியால் துடித்த குதிப்பவன், இனிமேல் யாரிடமும் தேவையில்லாமல் ஆரவாரம் செய்யக்கூடாது என்பதையும், மற்றவர்களின் அமைதியைக் குலைப்பது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்பதையும் உணர்ந்தான்.
பாடம்
அகங்காரம் அறிவைக் கெடுக்கும்; மற்றவர்களின் அமைதியைக் குலைப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
