ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் கறுப்பு என்ற ஒரு காகம் வாழ்ந்து வந்தது. ஒரு கோடைக்கால மதிய வேளையில், சூரியன் சுட்டெரிக்கும் வெப்பத்தில் காகத்திற்குத் தண்ணீர் குடிக்கக் கடுமையான தாகம் எடுத்தது. அது ஏரி, குளம் எனத் தேடித் தேடிப் பறந்தது. ஆனால், வெயில் அதிகமாக இருந்ததால் நீர்நிலைகள் அனைத்தும் வற்றிப் போயிருந்தன.
களைப்படைந்த காகம், 'இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பறந்தால் என்னால் முடியாது' என்று நினைத்தது. அப்போது தூரத்தில் ஒரு பாழடைந்த தோட்டம் தெரிந்தது. அங்கு ஒரு சிறிய மண் பானை ஒன்று கிடப்பதைக் கண்டது. நம்பிக்கையுடன் அந்தப் பானையின் அருகே பறந்து சென்றது.
பானையின் உள்ளே பார்த்தபோது, அடியில் மிகக் குறைந்த அளவு தண்ணீர் இருப்பதை காகம் கண்டது. உடனே மகிழ்ச்சியுடன் பானைக்குள் தன் அலகை விட்டுத் தாகத்தைத் தீர்க்க முயன்றது. ஆனால், பானையின் வாய் குறுகலாக இருந்ததாலும், தண்ணீர் மிக ஆழமாகவும் இருந்ததாலும் அதன் அலகு தண்ணீரைத் தொடவே முடியவில்லை. காகம் மிகவும் ஏமாற்றமடைந்தது. 'இவ்வளவு தூரம் தேடி வந்து இவ்வளவு அருகில் தண்ணீர் இருந்தும் என்னால் குடிக்க முடியவில்லையே!' என்று வருத்தப்பட்டது.
சிறிது நேரம் அமைதியாக யோசித்த காகம், பின் ஒரு புத்திசாலித்தனமான முடிவை எடுத்தது. பானையைச் சுற்றிச் சிறிய கற்கள் கிடப்பதைப் பார்த்தது. 'தண்ணீரை மேலே கொண்டு வர வேண்டும்' என்று முடிவு செய்த காகம், ஒவ்வொரு கல்லாகத் தன் அலகால் எடுத்து பானைக்குள் போட்டது. கற்கள் உள்ளே விழ விழ, நீரின் மட்டம் மெல்ல மெல்ல மேலே உயர்ந்தது.
காகம் விடாமல் பல கற்களைப் போட்டது. இறுதியில், தண்ணீர் பானையின் விளிம்பிற்கு வந்துவிட்டது. இப்போது காகம் நிம்மதியாகத் தன் தாகத்தைத் தீர்த்துக்கொண்டது. தனது புத்திசாலித்தனத்தால் இக்கட்டான சூழலில் இருந்து தப்பித்ததைக் கண்டு அது மகிழ்ச்சியடைந்தது.
பாடம்
விடாமுயற்சியும் புத்திசாலித்தனமும் இருந்தால் எந்தப் பிரச்சினையையும் தீர்க்கலாம்.
