முன்னொரு காலத்தில், காட்டில் பயணம் செய்த சோமு என்ற அறிஞர் ஒருவன் இருந்தான். ஒரு நாள், மரத்தடியில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு உருவத்தை அறியாமல் மிதித்துவிட்டான். அது ஒரு சாதாரண விலங்கு அல்ல, ஒரு காட்டின் காவல் தெய்வமான ஒரு மாயாவி! கோபமடைந்த அந்த மாயாவி, "உன் கவனக்குறைவு உன்னை ஒரு குரங்காக மாற்றும்" என்று சாபமிட்டான். சோமு உடனே ஒரு சிறிய குரங்காக மாறினான். தன் தவறை எண்ணி வருந்திய அவன், காட்டில் உணவு தேடி அலைந்து வாழ்ந்தான்.
சில காலத்திற்குப் பிறகு, அந்தப் பகுதிக்கு வந்த பயணிகள், அருகில் உள்ள மகாபுரி அரண்மனையில் ஒரு பெரிய போட்டி நடைபெறுவதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அறிவார்ந்த வினாக்களுக்கு விடையளிப்பவருக்குப் பிரதம மந்திரி பதவி கிடைக்கும் என்று அவர்கள் கூறினர். இதைக் கேட்ட குரங்கு, தன் அறிவைக் காட்டத் துடித்தது. அது மெல்ல ஊர்ந்து நகர்ந்து பட்டணத்திற்குச் சென்றது.
அரண்மனைத் திடலில் அறிஞர்கள் வரிசையாக நின்றிருந்தனர். குரங்கு அங்கு சென்றதும் காவலர்கள் தடுத்தனர். ஆனால், குரங்கு ஒரு இலைத் தட்டில் தன் பெயரைத் தெளிவாக எழுதியதைக் கண்டு, "இதற்குப் பேசத் தெரியாவிட்டாலும், சிந்திக்கும் திறன் இருக்கிறது" என்று அரசர் அனுமதி அளித்தார்.
முதல் கேள்வி: "எது அதிக எடை கொண்டது? ஒரு பெரிய பாறையா அல்லது ஒரு மனிதனின் குற்ற உணர்ச்சியா?" மற்ற அறிஞர்கள் பாறையைப் பற்றி எழுதினர். ஆனால் குரங்கு, "குற்ற உணர்ச்சி கொண்ட மனமே உலகில் மிகவும் கனமானது" என்று எழுதியது. அரசர் வியந்து போனார்.
இரண்டாவது கேள்வி: ஒரு பசியுள்ள முதியவர் முன் ஒரு தங்க நாணயத்தைக் காட்டி, "இதை யாருக்குக் கொடுப்பீர்கள்?" என்று கேட்டார் அரசர். மற்றவர்கள் முதியவருக்குக் கொடுக்கச் சொன்னார்கள். ஆனால் குரங்கு, "இந்தத் தங்கம் முதியவருக்கு மட்டும் போதாது. அரசர் தனது வரி முறையை மாற்றி, கஜானாவிலிருந்து மக்களுக்குத் தொடர்ச்சியான உணவு கிடைக்கச் செய்ய வேண்டும்" என்று எழுதியது. குரங்கின் தொலைநோக்குப் பார்வையை அரசர் பாராட்டினார்.
மூன்றாவது சோதனை: அரண்மனைத் தோட்டத்தில் வாடியிருந்த ஒரு மாமரம். அதை எப்படிச் செழிக்க வைப்பது? மற்றவர்கள் புதிய செடிகளை நடச் சொன்னார்கள். ஆனால் குரங்கு, மண்ணைத் தோண்டிப் பார்த்து, "மண்ணில் குறைவில்லை, ஆனால் இவ்வளவு பெரிய மரங்களின் நிழல் இந்தப் செடிக்குக் கிடைக்கவில்லை. இதைச் சற்று வெளிச்சமான இடத்திற்கு மாற்றினால் இது வளரும்" என்று கூறியது.
குரங்கின் பதில்கள் அனைவரையும் கவர்ந்தன. அரசர் அதைத் தனது அமைச்சராக அறிவித்தார். அப்போது மக்கள் மகிழ்ச்சியில் ஆரவாரம் செய்தபோது, குரங்கின் சாபம் நீங்கி, அது மீண்டும் அறிஞனாக மாறியது! தன் தவறை உணர்ந்த சோமு, இனி எப்போதும் கவனமாகவும், மற்றவர்களுக்குப் பயனுள்ளவனாகவும் இருப்பான் என்று உறுதி எடுத்தான்.
பாடம்
அறிவும், மற்றவர்களின் தேவையை உணரும் பண்பும் ஒருவரை உயர்ந்த இடத்திற்கு கொண்டு செல்லும்.
