வெயில் சுட்டெரிக்கும் ஒரு மதிய வேளையில், கதிரவன் என்ற பயணி ஒரு பரந்த பாலைவனத்தைக் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தான். மணல் திட்டுக்கள் முடிவில்லாமல் தெரிந்தன. அவனது தொண்டை வறண்டு போயிருந்தது, இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. தாகம் தாங்க முடியாமல் அவன் மயக்க நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான். 'இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் தான், ஒரு துளி நீர் கிடைத்தால் போதும்' என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டே தள்ளாடி நடந்தான்.
திடீரென்று, தூரத்தில் ஒரு சிறிய நிழல் உருவம் தெரிந்தது. அருகில் சென்று பார்த்தபோது, அது ஒரு பழைய கல் கிணறு. அந்த கிணற்றின் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய மண் குடம் மற்றும் ஒரு நீண்ட குழாய் இருந்தது. அந்தக் குடத்தின் அருகில் ஒரு மரப்பலகை இருந்தது. அதில், 'இந்தக் குழாயில் நீரை ஊற்றி அழுத்தினால், புதிய நீர் கிணற்றிலிருந்து வரும். குடித்த பிறகு, மீண்டும் குடத்தை நிரப்ப மறக்காதீர்கள்' என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.
கதிரவன் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். அந்தத் தொட்டியில் ஏற்கனவே இருந்த நீரை அப்படியே குடித்துவிட்டுச் சென்றுவிடலாமா? அல்லது குழாயைப் பயன்படுத்திப் புதிய நீரைப் பெற்று, குடத்தையும் நிரப்ப வேண்டுமா? 'தற்போது இருக்கும் நீரை மட்டும் குடித்துவிட்டால், அடுத்தவர் வராமல் போகலாம். ஆனால் நான் புதிய நீரைப் பெற்று குடத்தை நிரப்பினால், அடுத்த பயணியின் தாகம் தீரும்' என்று அவனுக்குப் புரிந்தது.
அவன் உடனே குழாயில் உள்ள நீரை ஊற்றி அழுத்தினான். 'சலசல' என்ற சத்தத்துடன் குளிர்ந்த நீர் குழாயிலிருந்து வெளியேறியது. தன் தாகத்தைத் தணித்துக் கொண்ட கதிரவன், மிகுந்த கவனத்துடன் மீண்டும் அந்த மண் குடத்தை நீரால் நிரப்பினான். அடுத்தவர் வராத வரை அந்தத் தண்ணீர் குறையாமல் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்து, புன்னகையுடன் தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தான்.
பாடம்
நாம் பெற்ற நன்மைகளை அடுத்தவர்களுக்குப் பகிர்ந்தளிப்பதே உண்மையான அறம்.
