பசுமையான ஒரு கிராமத்தில் சோமு என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் இருந்த பசுக்கள் மிகவும் ஆரோக்கியமானவை. சோமு தினமும் அதிகாலையிலேயே பசுக்களிடமிருந்து புதிய வெண்ணெயை எடுத்து, அருகில் இருந்த ஒரு பெரிய மளிகைக் கடைக்குக் கொண்டு சென்று விற்பார். அந்த மளிகைக் கடைக்காரர் ரகு, சோமுவிடம் இருந்து வெண்ணெயை வாங்கித் தனது கடையில் விற்கத் தொடங்குவார்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ரகுவுக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது. 'சோமு தினமும் ஒரு கிலோ வெண்ணெய் தருகிறேன் என்று சொல்கிறார், ஆனால் நான் அதைத் தராசில் வைக்கும்போது ஏனோ சரியாகத் தெரிவதில்லை' என்று எண்ணினார். ஒருநாள் சோமு வெண்ணெய் கொண்டு வந்தபோது, ரகு அதைத் தராசில் வைத்துப் பார்த்தார். வெண்ணெய் ஒரு கிலோவை விடக் குறைவாகவே இருந்தது. இதனால் ரகு மிகுந்த கோபமடைந்து, சோமுவை ஏமாற்றுபவர் என்று முத்திரை குத்தினார்.
உடனே ரகு ஊர் பெரியவரிடம் சென்று புகார் அளித்தார். பெரியவர் சோமுவை அழைத்து விசாரித்தார். சோமு மிகவும் அமைதியாக, "ஐயா, நான் எதையும் மறைக்கவில்லை. நான் தினமும் இந்த கடையிலிருந்தே பொருட்களை வாங்குகிறேன். நாளை நான் கொண்டு வரும் வெண்ணெயை நீங்கள் நானே முன்னிலையில் வைத்து எடை போடுங்கள்" என்றார்.
மறுநாள் காலை, சோமு ஒரு கிலோ வெண்ணெயுடன் வந்தார். ரகுவின் முன்னிலையிலேயே சோமு வெண்ணெயை எடை போட்டார். அது சரியாக ஒரு கிலோ இருந்தது. ரகுவுக்குப் புரியவில்லை. அப்போது பெரியவர் ஒரு யோசனை செய்தார். அவர் ரகுவின் கடையில் விற்கப்படும் மற்ற இனிப்புப் பாக்கெட்டுகளையும், பருப்புப் பாக்கெட்டுகளையும் சோமுவின் முன்னிலையில் எடை போடச் சொன்னார்.
அப்போதுதான் ஒரு பெரிய உண்மை வெளிச்சத்திற்கு வந்தது. ரகு தனது கடையில் மற்ற பொருட்களையும் எடை குறைவாகவே விற்று வந்தார். சோமுவின் வெண்ணெயை அவர் குறைத்துவிட்டதாகக் குற்றம் சாட்டியது, உண்மையில் தனது சொந்தத் தவறை மறைக்கச் செய்த ஒரு தந்திரமாக இருந்தது. பெரியவர் ரகுவுக்குக் கடும் தண்டனை விதித்ததுடன், ஊர் மக்களுக்குத் தெரியப்படுத்தினார். சோமுவின் நேர்மை நிலைநாட்டப்பட்டது.
பாடம்
நாம் மற்றவர்களுக்குச் செய்யும் தீமை, ஒருநாள் நம்மிடமே வந்து சேரும்.
