அடர்ந்த பச்சைப்பசேல் என்ற ஒரு காடு இருந்தது. அந்தக் காட்டில் பலவிதமான விலங்குகளும், பறவைகளும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தன. ஆனால், ஒரு கட்டத்தில் விலங்குகள் மிகவும் ஆக்ரோஷமாக மாறின. பெரிய விலங்குகள் சிறிய விலங்குகளைத் துன்புறுத்தவும், பறவைகளின் கூடுகளைத் தகர்க்கவும் ஆரம்பித்தன. இதனால் பயந்துபோன பறவைகள் அனைத்தும் ஒரு பெரிய கூட்டாகத் திரண்டன.
பறவைகளின் தலைவன் ஒரு புத்திசாலி கிளி, "நண்பர்களே! நாம் தனித்தனியாக இருந்தால் விலங்குகள் நம்மை எளிதாகத் தாக்கிவிடும். நாம் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து போராடினால் மட்டுமே இந்தத் துன்பத்திலிருந்து தப்பிக்க முடியும்" என்று கூறியது. எல்லா பறவைகளும் உற்சாகத்துடன் சம்மதித்தன.
அப்போது அங்கே வந்த ஒரு வௌவால், "நான் பார்ப்பதற்குப் பறவை போல இருந்தாலும், என் பழக்கவழக்கங்கள் விலங்குகளைப் போலவே இருக்கும். அதனால் நான் உங்கள் பக்கம் சேரமாட்டேன்" என்று கூறிவிட்டுத் தனித்துச் சென்றது.
மறுபுறம், விலங்குகளும் ஒரு பெரிய போருக்குத் தயாரானார்கள். ஆனால், போர்க்களத்திற்குச் செல்லும் முன், காட்டின் ராஜாவான சிங்கம் ஒரு யோசனை சொன்னது. "நாம் ஏன் சண்டையிட்டுத் தம்பட்டம் அடிக்க வேண்டும்? பறவைகளுடன் சமாதானம் ஆகிவிட்டால், காடு அமைதியாக இருக்கும்" என்றது. பறவைகளும் இந்த நல்ல எண்ணத்தை ஏற்றுக்கொண்டன. விலங்குகளும் பறவைகளும் கைகுலுக்கி நண்பர்களாக மாறின.
காடு முழுவதும் மகிழ்ச்சி பரவியது. அப்போது அந்த வௌவால் மெல்லப் பறந்து வந்து, "இப்போது நான் உங்களுடன் சேர்ந்து கொண்டாட்டத்தில் கலந்து கொள்கிறேன்" என்று கேட்டது. பறவைகள் கேட்டன, "நீ எங்களை விட்டுப் பிரிந்தாய், இப்போது ஏன் வருகிறாய்?" என்று. உடனே அது விலங்குகளிடம் ஓடிச் சென்றது. ஆனால் விலங்குகள் சொன்னன, "நீ எங்களைத் தவிக்கவிட்டாய், இப்போது எங்களுடன் வர முடியாது!"
எந்தப் பக்கமும் சேரத் துணியாத வௌவால், இறுதியில் காட்டின் இருண்ட பகுதியில் தனியாகவே தவித்தது. அதன் சுயநலம் அதற்குத் தனிமையைத் தந்தது.
பாடம்
சரியான நேரத்தில் சரியான முடிவை எடுக்கத் தவறினால், தனிமை மட்டுமே மிஞ்சும்.
