ஒரு அடர்ந்த காட்டில் சோமு என்ற நரியும், மணி என்ற கழுதையும் வாழ்ந்து வந்தன. இரண்டும் சிறந்த நண்பர்களாகத் தோன்றினாலும், சோமு எப்போதும் சுயநலவாதியாகவும், தந்திரமாகவும் இருந்தான். ஒருமுறை உணவைத் தேடி காட்டின் ஆழமான பகுதிக்குச் சென்றபோது, ஒரு பெரிய சிங்கம் அவற்றின் பாதையை மறித்தது.
சிங்கத்தின் கர்ஜனையைக் கேட்டவுடன் சோமு நடுங்கினான். சிங்கம் சோமுவை நோக்கிப் பாய்ந்தபோது, அவன் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள ஒரு தந்திரம் செய்தான். "அரசே! என்னை இப்போது சாப்பிட்டால் உங்கள் பசி இன்று மட்டுமே தீரும். ஆனால், நான் ஒரு பெரிய உணவுப் படையை உங்களுக்குக் கொண்டு வர முடியும்!" என்று கெஞ்சினான்.
சிங்கம் ஆச்சரியத்துடன், "எப்படி?" என்று கேட்டது. சோமு, "எனது நண்பன் மணி மிகவும் கொழுத்தவன். நான் அழைத்தால் அவன் ஓடி வருவான்" என்று பொய் சொன்னான். சிங்கத்திற்கு ஒரு பெரிய விருந்து கிடைக்கும் என்ற ஆசை வந்தது, அதனால் சோமுவை விட்டுவிட்டது.
சோமு வேகமாக ஓடிச் சென்று மணியிடம், "மணி, சிங்கம் நம்மைப் பிடிக்கப் போகிறது! நாம் இருவரும் சேர்ந்து சிங்கத்திற்குப் பெரிய விருந்து கொடுக்கப் போகிறோம், வா!" என்று ஏமாற்றி அழைத்தான். மணியும் தன் நண்பனை நம்பி அவனுடன் சென்றான்.
சிங்கத்தின் முன்னால் வந்து சேர்ந்ததும், சோமு மறைந்து நின்று மணியைப் பார்த்தான். சிங்கம் மணியைத் தாக்கத் தொடங்கியதும், சோமு ஓடி வந்து சிங்கத்திடம், "பார்த்தீர்களா அரசே! நான் சொன்னது போலவே மணியைக் கொண்டு வந்துவிட்டேன்!" என்று ஏளனமாகச் சிரித்தான்.
ஆனால் சிங்கம் கோபமடைந்தது. "முட்டாளே! உன்னுடைய தந்திரத்தைப் பார்த்த பிறகு, உன்னை நம்பி உன்னுடைய நண்பனைத் தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்த்திய என்னைத் தண்டிக்கத் துணிந்துவிட்டாயா? நீ ஒரு துரோகி!" என்று கர்ஜித்தது. சோமுவின் தந்திரமே அவனுக்குப் பெரும் ஆபத்தாக மாறியது. சிங்கம் சோமுவை அங்கேயே தண்டித்தது.
சோமுவின் சுயநலம் அவனது நண்பனை இழக்கச் செய்தது மட்டுமல்லாமல், அவனையே அழிவிற்கும் கொண்டு சென்றது.
பாடம்
சுயநலமும் துரோகமும் ஒருவரைத் தனிமையில் விடாமல், அழிவிற்கே வழிவகுக்கும்.
