ஒரு பசுமையான காட்டில் ஒரு கம்பீரமான மஞ்சள் நிறப் புலியும், ஒரு அமைதியான கரும் சிறுத்தையும் நண்பர்களாக வாழ்ந்து வந்தன. அந்தப் புலிக்குத் தனது உடலில் உள்ள அழகான மஞ்சள் மற்றும் கருப்புத் கோடுகள் என்றால் மிகுந்த பெருமை. அது அடிக்கடி சிறுத்தையிடம், 'பார், என் தோலின் நிறம் எவ்வளவு பிரகாசமாக இருக்கிறது! நீயோ இருட்டில் மறைந்துவிடும் கருப்பு நிறத்தில் இருக்கிறாய், உனக்குத் தனி அழகே இல்லை' என்று கிண்டல் செய்யும். சிறுத்தை புலியின் பேச்சைக் கேட்டு வருத்தப்படாமல், அமைதியாகத் தன் வேலையைச் செய்து வந்தது.
ஒரு நாள், அந்த அமைதியான காட்டில் வேட்டைக்காரர்களின் சத்தம் கேட்டது. அவர்கள் விலங்குகளைப் பிடிக்க வலைகளையும் கூண்டுகளையும் கொண்டு வந்திருந்தனர். எதிர்பாராதவிதமாக, புலியின் குட்டிகள் வேட்டைக்காரர்களின் வலையில் சிக்கிக்கொண்டன. தன் குட்டிகள் ஆபத்தில் இருப்பதை உணர்ந்த புலி, பயந்துபோய் ஒரு புதருக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டது. அதன் பிரகாசமான நிறம் வேட்டைக்காரர்களுக்கு எளிதில் தெரிந்துவிட்டது. அவர்கள் புலியைக் கண்டறிந்து அதன் மேல் வலை வீசித் தடுத்தனர்.
அப்போதுதான் சிறுத்தை முன்வந்தது. சிறுத்தையின் கரும் நிறம் அடர்ந்த நிழல்களுக்குள் மிகச்சரியாகப் பொருந்தியது. வேட்டைக்காரர்கள் சிறுத்தை அருகில் வருவதைக் கூட கவனிக்கவில்லை. சிறுத்தை மிகவும் சத்தமில்லாமல், நிழல்களைப் போல நகர்ந்து சென்று, வேட்டைக்காரர்களின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பி, அவர்களைக் காட்டில் இருந்து விரட்டியடித்தது. சிறுத்தையின் துணிச்சலால் புலியின் குட்டிகளும் தப்பின.
தன்னுடைய பிரகாசமான தோல் தன்னை ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றவில்லை என்றும், சிறுத்தையின் கரும் நிறமே அன்று உயிர் காக்கும் கருவியாக அமைந்தது என்றும் புலி உணர்ந்தது. அன்று முதல் புலி தனது அகந்தையைக் கைவிட்டு, சிறுத்தையுடன் உண்மையான நண்பனாக வாழ்ந்தது.
பாடம்
தோற்றத்தின் அழகை விட, சூழ்நிலைக்குத் தேவையான குணமே மேலானது.
