ஒரு அழகான பச்சைப்பசேல் என்ற காட்டில் மூன்று முயல் நண்பர்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் மூவரும் ஒரே வீட்டில் வசித்தாலும், ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்வதே இல்லை. மூத்த முயல் மிதுன் எப்போதும் காட்டின் ஓரத்தில் இருக்கும் ஒரு பழைய வானொலியைக் கேட்டுக்கொண்டே இருப்பான். இரண்டாவது முயல் சோமு, நாள் முழுவதும் ஒரு சிறிய மரக்கட்டை வைத்துக்கொண்டு விளையாடிக்கொண்டே இருப்பான். இளைய முயல் சிட்டி, ஒரு மின்னும் கல்லைத் தன் கையில் வைத்துக்கொண்டு அதைத் தடவிக்கொண்டே நேரத்தை வீணாக்குவான்.
இதைப் பார்த்த அவர்களின் தந்தை முயல் மிகவும் கவலைப்பட்டார். அவர்கள் இயற்கையையும், ஒருவருக்கொருவர் அன்பையும் மறந்துவிட்டார்கள். அவர்களை மாற்ற ஒரு வழி தேடினார்.
அன்று மாலை, தந்தை முயல் மூவரையும் அழைத்தார். "குழந்தைகளே, இனிமேல் நாம் ஒரு விளையாட்டு விளையாடப் போகிறோம்," என்றார். "ஒவ்வொருவரும் ஒரு சிறிய மரப்பலகையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். ஒவ்வொரு நாளும் நீங்கள் எவ்வளவு நேரம் பயனுள்ள வேலை செய்கிறீர்கள், எவ்வளவு நேரம் சும்மா இருக்கிறீர்கள் என்று அதில் குறித்து வைக்க வேண்டும். யார் அதிக நேரம் சும்மா இருக்கிறார்களோ, அவர்கள் இந்த அழகான வீட்டிலிருந்து வேறு இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்," என்று கண்டிப்புடன் கூறினார்.
இந்தக் கருத்தைக் கேட்டவுடன் முயல்களுக்குப் பயம் வந்துவிட்டது. மிதுன், சோமு மற்றும் சிட்டி ஆகிய மூவரும் அடுத்த நாளே தங்கள் மரப்பலகைகளை எடுத்துக் கொண்டனர். ஆனால், ஒரு பெரிய சிக்கல் ஏற்பட்டது. மிதுன் சோமுவைப் பார்த்து, "நீ தான் எப்போதும் விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறாய், அதனால் தான் நான் வானொலி கேட்கிறேன்," என்று சொன்னான். சோமு, "சிட்டி தான் எப்போதும் அந்தப் பிடிவாதமான கல்லை வைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருக்கிறாள்," என்று மிதுனைப் பழிவிட்டான். சிட்டி, "அண்ணன்கள் இருவரும் தான் நேரத்தை வீணடிக்கிறார்கள்," என்று அழுதாள்.
தந்தை முயல் இதைக் கவனித்தார். "நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் குற்றம் சுமத்துவதை நிறுத்தவில்லை என்றால், நீங்கள் அனைவரும் தண்டிக்கப்படுவீர்கள்," என்றார்.
அப்போதுதான் அவர்களுக்கு ஒரு உண்மை புரிந்தது. மற்றவர்கள் மீது குற்றம் சொல்வது தங்களை முன்னேற்றாது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். பயத்தினால் மட்டுமல்லாமல், உண்மையான புரிதலால் அவர்கள் மாறத் தொடங்கினர். மிதுன் காட்டில் உள்ள காயமடைந்த பறவைகளுக்கு உணவு தேடத் தொடங்கினான். சோமு புதிய பாதைகளைக் கண்டறிய ஓடிப் பழகினான். சிட்டி அழகிய பூக்களைச் சேகரிக்கக் கற்றுக்கொண்டாள்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அவர்கள் தங்கள் மரப்பலகைகளில் மிகக் குறைந்த நேரமே சும்மா இருப்பதை எழுதினர். அவர்கள் இப்போது ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்து, மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தனர். மற்றவர்களைக் குறை சொல்வதை விட்டுவிட்டு, தங்களைச் செம்மைப்படுத்திக் கொண்டார்கள்.
பாடம்
மற்றவர்களைக் குறை சொல்வதை விட்டுவிட்டு, நம்மை நாமே முன்னேற்றிக் கொள்வதே சிறந்தது.
