அர்ஜுன் ஒரு அமைதியான சிறுவன். பள்ளியில் நடக்கும் போட்டிகளுக்கோ அல்லது புதிய நண்பர்களுடனோ பேச அவனுக்கு எப்போதும் ஒரு தயக்கம் இருக்கும். 'என்னால் இது முடியுமா?' என்ற பயம் எப்போதும் அவன் மனதிற்குள் ஒரு நிழலைப் போலத் தொடர்ந்தது.
ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை, அவனது தந்தை அவனை ஒரு பெரிய வனவிலங்கு பூங்காவிற்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கு பல விலங்குகளைப் பார்த்த அர்ஜுன், ஒரு பெரிய யானையைப் பார்த்ததும் வியப்படைந்தார். அந்த யானை மிகவும் வலிமையானது, ஆனால் அதன் காலில் ஒரு மிக மெல்லிய கயிறு மட்டுமே கட்டப்பட்டிருந்தது.
அர்ஜுன் ஆச்சரியத்துடன் தன் தந்தையிடம் கேட்டான், "அப்பா, அந்த யானை எவ்வளவு பெரியது! அதைத் தடுக்க ஒரு பெரிய சங்கிலி இல்லையா? இந்தச் சிறிய கயிறு அந்த யானையை எப்படித் தடுக்கும்?"
அருகில் இருந்த ஒரு காப்பாளர் இதைக் கேட்டுச் சிரித்தார். அவர் சொன்னார், "தம்பி, இந்த யானை குட்டியாக இருந்தபோது, இதே போன்ற ஒரு கயிற்றால் தான் இது கட்டப்பட்டிருந்தது. அப்போது அந்தச் சிறிய யானையால் அந்தத் தடையைத் தகர்க்க முடியவில்லை. பலமுறை முயற்சித்தும் அது தோற்றுப்போனதால், அந்த கயிறு தான் தன்னைத் தடுக்கும் என்ற எண்ணம் அதன் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது.
இப்போது அது வளர்ந்து மிகப்பெரிய பலம் கொண்ட யானையாகிவிட்டது. ஒரு நொடியில் அந்தச் சிறிய கயிற்றை அறுத்துவிட்டு ஓடிவிட முடியும். ஆனால், தன் பழைய தோல்வியைச் சுமந்து கொண்டு, 'என்னால் முடியாது' என்ற நம்பிக்கையின்மையால் அது அந்தத் தடையை ஒருபோதும் உடைக்க முயலவில்லை."
அர்ஜுன் மௌனமாக அந்த யானையைப் பார்த்தான். அந்த யானை அதன் பலத்தை மறந்திருந்தது, அது போலவே தான் தானும் பல விஷயங்களில் தோல்வி பயத்தால் தன்னைத் தானே முடக்கி கொள்கிறோம் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அன்றிலிருந்து, பயத்தை விடத் தன்னம்பிக்கை பெரியது என்று அவன் முடிவு செய்தான்.
