ஒரு அழகான பச்சைப்பசேல் என்ற குளத்தின் ஓரத்தில் பல தவளைகள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தன. அந்த குளம் அடர்ந்த காட்டின் ஒரு பகுதியில் இருந்ததால், மற்ற பெரிய விலங்குகள் அங்கு வருவதில்லை. இதனால் அந்தத் தவளைகளுக்கு உலகத்தில் எவ்வளவு பெரிய உயிரினங்கள் இருக்கின்றன என்பதே தெரியாது.
அங்கு 'கம்பன்' என்ற ஒரு பெரிய தவளை இருந்தது. கம்பன் மற்ற தவளைகளை விட அளவில் பெரியது மட்டுமல்லாமல், தான் தான் இந்தக் குளத்தின் ராஜா என்று நினைத்துக் கொண்டது. ஒரு சிறிய பூச்சி அருகில் வந்தாலே, தன் வாயை ஒரு பெரிய பலூனைப் போல ஊதி, 'டப் டப்' என்று சத்தமிட்டு அந்தப் பூச்சிகளை பயமுறுத்தி விரட்டிவிடும். இதைப் பார்த்து மற்ற தவளைகள் பயந்து ஒதுங்கும்.
ஒரு நாள், அந்தப் பகுதியில் ஒரு பெரிய யானை மெதுவாக நடந்து வந்தது. யானையின் காலடிச் சத்தம் நிலத்தையே அதிரச் செய்தது. இதைப் பார்த்த அங்கிருந்த வண்டுகள் மற்றும் பூச்சிகள் பதற்றத்துடன் கம்பனிடம் வந்தன. 'கம்பன்! கம்பன்! ஒரு மிகப்பெரிய மலை போன்ற உருவம் இங்கே வருகிறது! நீ உன் பலத்தைக் காட்ட வேண்டிய நேரம் இது!' என்று கூச்சலிட்டன.
தன் பலத்தைப் பறைசாற்றத் துடித்த கம்பன், யானையின் பாதத்திற்கு முன்னால் கம்பீரமாக நின்றது. யானை அமைதியாகத் தன் தும்பிக்கையை உயர்த்திப் பாதையை நோக்கி நகர்ந்தது. கம்பன் பயப்படாமல், தன்னை இன்னும் பெரியதாகக் காட்டிக்கொள்ளத் தன் வாய்க்குள் காற்றை வேகமாக இழுத்து ஊதத் தொடங்கியது. 'டப்... டப்... டப்...' என்று சத்தமிட்டது.
யானை ஒரு நிமிடம் நின்று கம்பனைப் பார்த்தது. ஆனால், அந்தச் சிறிய தவளையை ஒரு சிறு கல்லை விடக் கூட முக்கியமாகக் கருதாமல், மீண்டும் தன் பாதையில் நடக்கத் தொடங்கியது. கம்பன் விடவில்லை. தான் இன்னும் பெரியவன் என்று நிரூபிக்க, தன் உடலை ஒரு மிகப்பெரிய பலூன் போலக் கொள்ளமளவிற்கு ஊதத் தொடங்கியது. திடீரென்று, ஒரு பயங்கரமான சத்தத்துடன் கம்பனின் உடல் வெடித்துச் சிதறியது. தன் அகங்காரத்தினால் கம்பன் தன் உயிரையே இழந்துவிட்டது.
பாடம்
அளவுக்கு மீறிய அகங்காரம் அழிவைத் தரும்.
