ஒரு அழகான கிராமத்தில், ஒரு பெரிய தோப்புக்கு நடுவே ஒரு அன்பான குடும்பம் வசித்து வந்தது. அந்த வீட்டில் ஒரு குட்டி நாய், ஒரு பூனைக்குட்டி, ஒரு கோழி மற்றும் ஒரு அழகான கிளி என நான்கு செல்லப்பிராணிகள் இருந்தன. அந்த விலங்குகள் அனைத்தும் அந்தத் தோட்டத்தையே தங்கள் உலகம் என்று நினைத்து வாழ்ந்து வந்தன.
ஒரு நாள் காலை, குட்டி நாய் மிகவும் உற்சாகமாக ஓடி வந்து உணவைச் சாப்பிடத் தொடங்கியது. ஆனால், அவசர அவசரமாகச் சாப்பிட்டதால், உணவில் சில துளிகள் கீழே சிந்திவிட்டன. இதைக் கண்ட வீட்டுத் தலைவி, தெரியாமல் நாய்க்குட்டிக்கு ஒரு சிறிய கண்டனத்தைச் சொன்னார். இதனால் குட்டி நாய்க்கு மிகுந்த வருத்தம் ஏற்பட்டது. 'நாம் எவ்வளவுதான் ஒழுங்காக இருந்தாலும், ஒரு சிறிய தவறு செய்த உடனே நம்மைத் திட்டுகிறார்களே! நாம் காட்டுக்குச் சென்றால் யாருக்கும் பயப்படாமல் சுதந்திரமாக இருக்கலாம்' என்று அது நினைத்தது.
அதே நேரத்தில், பூனைக்குட்டி பால் குடித்தபோது அதன் முகம் தெரியாமல் ஒரு துணியில் பட்டது. அதற்காகவும் பூனைக்குட்டி லேசாகத் திட்டுப்பட்டது. இதைப் பார்த்த நாய், 'பூனைக்குட்டி, வா! நாம் அனைவரும் சேர்ந்து காட்டுக்குச் சென்றுவிடலாம். அங்கே நமக்குத் தேவையான உணவை நாமே தேடிக்கொண்டு சுதந்திரமாக இருக்கலாம்' என்று அழைத்தது. உடனே கோழியும், கூண்டுக்குள் இருந்த கிளியும் இந்தத் திட்டத்தில் இணைந்து காட்டுக்குச் செல்லத் தயாராகின.
நான்கு நண்பர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் காட்டுப் பாதையில் நடக்கத் தொடங்கினர். ஆனால், காடு அவர்கள் நினைத்தபடி எளிதாக இல்லை. நீண்ட தூரம் நடந்ததால் அவர்களுக்குக் கடும் தாகம் எடுத்தது. ஒரு குளத்தைக் கண்டதும் மகிழ்ச்சியுடன் ஓடிச் சென்றனர். ஆனால், அங்கே ஒரு பெரிய யானை தண்ணீர் குடித்துக் கொண்டிருந்தது. யானை குடித்த பிறகு, குளம் முழுவதும் சகதியாகவும் அழுக்காகவும் மாறியிருந்தது. 'அடடா! காட்டில் எங்கு பார்த்தாலும் சுத்தமான நீர் இருக்கும் என்று நினைத்தோம், ஆனால் இங்கே குடிக்கக் கூடத் தகுதியற்ற நீர் தான் இருக்கிறது!' என்று கோழி வருத்தப்பட்டது.
பசியால் வாடிய அவர்கள், ஒரு மரத்தின் அடியில் அமர்ந்திருந்த குரங்கைப் பார்த்தனர். அந்த குரங்கு ஒரு வாழைப்பழத்தைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தது. 'காடு என்பது எப்போதும் உணவுகள் நிறைந்த இடமல்ல, நீங்கள் தேடித் தேடித் தான் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்' என்று குரங்கு எச்சரித்தது. இருப்பினும், அந்தப் பாவம் செய்த விலங்குகளுக்காகச் சில பழங்களைக் கொடுத்து உதவியது.
இரவு நெருங்கியது. காடு இருட்டத் தொடங்கியதும், ஒரு புலியின் கர்ஜனை கேட்டது. பயத்தில் நடுங்கிய விலங்குகள் ஒரு மரத்தின் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டன. அப்போது ஒரு சிறிய அணில் அங்கு வந்து, 'சுதந்திரம் என்பது ஆபத்துகளுடனான பயணம் என்பதும் கூட! நீங்கள் பாதுகாப்பாக இருந்தீர்கள், ஆனால் இப்போது நீங்கள் வேட்டையாடும் விலங்குகளுக்கு இரையாகிவிடலாம்' என்று மென்மையாகக் கூறியது. திடீரென இடியுடன் கூடிய மழை பெய்யத் தொடங்கியது. மின்னல் மற்றும் இடி சத்தத்தைக் கண்டு பயந்து நடுங்கிய விலங்குகள், 'வீட்டில் இருந்தபோது எவ்வளவு பாதுகாப்பாகத் தூங்கினோம்! இங்கெல்லாம் பயந்து கொண்டே இருக்க வேண்டுமே!' என்று உணர்ந்தன.
அவர்கள் தங்களுக்குத் செய்த தவறை உணர்ந்து, மீண்டும் வீட்டிற்குத் திரும்ப முடிவு செய்தனர். ஆனால், எவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டோம்? மீண்டும் எப்படிப் போவது? என்று கவலையில் இருந்தபோது, தூரத்தில் ஒரு familiar குரல் கேட்டது. அது அந்தத் தோட்டத்தின் உரிமையாளர்! தன் செல்லப் பிராணிகள் காணாமல் போனதைக் கண்டு வருத்தப்பட்டு, அவற்றைத் தேடி காடுகளுக்குள் வந்திருந்தார் அவர். தன் நண்பர்களைக் கண்டதும் விலங்குகள் மகிழ்ச்சியில் துள்ளின. அவர்கள் மீண்டும் பாதுகாப்பான வீட்டிற்குத் திரும்பினர். அன்று முதல், அவர்கள் செய்யும் சிறு தவறுகளையும் மன்னித்து, அன்புடன் அந்த வீட்டில் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தனர்.
பாடம்
சுதந்திரத்தை விடப் பாதுகாப்பும் அன்பும் நிறைந்த வாழ்வே சிறந்தது.
