ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனது தந்தை ஒரு மாட்டு வண்டியை ஓட்டும் கடின உழைப்பாளி. கவினுக்கு ஒரு ஆசை இருந்தது. அவன் ஒரு நாள் பெரிய பண்ணை உரிமையாளராக மாறி, நிறைய விலங்குகளுடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ வேண்டும் என்று கனவு கண்டான்.
ஒரு நாள் அவனது ஆசிரியர் வகுப்பில் ஒரு சுவாரஸ்யமான போட்டியை அறிவித்தார். 'எதிர்காலத்தில் நீங்கள் என்னவாக விரும்புகிறீர்கள்?' என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை எழுத வேண்டும் என்று கூறினார். கவின் மிகவும் உற்சாகமடைந்தான். அவன் தனது கட்டுரையில், 'நான் ஒரு மிகப்பெரிய பண்ணை வைத்திருப்பேன், என்னிடம் நூற்றுக்கணக்கான பசுக்கள் இருக்கும், நான் ஒரு மிகப்பெரிய மாளிகையில் வாழ்வேன்' என்று மிகத் தத்ரூபமாக எழுதினான்.
ஆசிரியர் கட்டுரையைப் படித்துவிட்டு கவினை அழைத்தார். "கவின், உன் கற்பனை அருமை, ஆனால் இது ஒரு கட்டுரை போட்டி. நீ நிஜமாகவே என்னவாக விரும்புகிறாய் என்பதைப் பற்றி எழுது. இப்போது நீ எழுதியது ஒரு கற்பனைத் தோற்றம் போல இருக்கிறது" என்று மென்மையாகச் சொன்னார்.
கவின் வருத்தத்துடன் வீட்டிற்குச் சென்று தன் தந்தையிடம் இதைக் கூறினான். அவனது தந்தை புன்னகையுடன், "மகனே, உன் கனவு தவறில்லை. ஆனால் அதை அடைய நீ உழைக்க வேண்டும். மற்றவர்கள் உன்னைப் பார்த்து சிரித்தால் கவலைப்படாதே. உன் கனவை உண்மையாக மாற்றும் வரை நீ உழைப்பதே உன் அடையாளம்" என்றார்.
அடுத்த நாள், கவின் தன் கட்டுரையை மாற்றவில்லை. ஆனால் அவன் எழுதிய விதம் மாறியிருந்தது. "நான் ஒரு பெரிய பண்ணை வைத்திருப்பேன்" என்பதற்குப் பதிலாக, "நான் கடினமாக உழைத்து ஒரு பெரிய பண்ணையை உருவாக்குவேன்" என்று எழுதினான். தனது கனவை அடையத் தேவையான உழைப்பையும், தன்னம்பிக்கையையும் அவன் அந்தத் திருத்தத்தில் சேர்த்திருந்தான்.
பாடம்
கனவு காண்பது மட்டும் போதாது, அதை அடைய உழைப்பும் தெளிவும் அவசியம்.
