ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில், ஒரு பெரிய அரண்மனை இருந்தது. அந்த நாட்டின் மன்னர் விக்கிரமன் மிகவும் நேர்மையானவர். அவர் தனது நாட்டு மக்களின் நலனுக்காகவும், நீதிக்காகவும் எப்போதும் போராடுபவர். ஒரு மாலை நேரத்தில், மன்னரின் இளைய இளவரசி நிலா, ஊர் திருவிழாவில் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால், உற்சாகத்தில் அவள் சில விதிமீறல்களைச் செய்தாள். ஊர் பொது இடத்தைப் பாதுகாக்கும் விதிகளை மீறி, அங்கிருந்த அழகான மலர் வளங்களைச் சேதப்படுத்தினாள்.
இதைக் கண்ட ஊர் காவலர்கள், உடனடியாக அங்கு விரைந்து வந்தனர். நிலா இளவரசி என்பதை அவர்கள் அறிந்ததும், முதலில் அதிர்ச்சியடைந்தனர். 'மன்னரின் மகளிடம் எப்படித் தண்டனை கொடுப்பது?' என்று அவர்கள் நடுங்கினர். ஊர் அதிகாரி சோமு, இந்தச் செய்தியைக் கேட்டு பதறினான். நிலாவிற்குத் தண்டனை கொடுத்தால் மன்னர் கோபப்படுவாரோ அல்லது சலுகை செய்து விடலாமா என்று அவன் குழம்பினான்.
முடிவில், சோமு நேராக மன்னரின் சபைக்கே சென்றான். அவன் கைகள் நடுங்க, தயக்கத்துடன் நடந்ததைக் கூறினான். மன்னர் விக்கிரமன் அமைதியாகக் கேட்டார். சோமு, "மன்னரே, இளவரசி நிலா தவறு செய்திருக்கிறார். ஆனால் அவர் உங்கள் மகள் என்பதால், அவருக்குத் தண்டனை கொடுக்காமல் விட்டுவிடலாமா?" என்று கேட்டான்.
மன்னர் விக்கிரமன் நிமிர்ந்து அமர்ந்து, கம்பீரமான குரலில் சொன்னார், "சோமு, இந்த நாட்டின் சட்டம் அனைவருக்கும் சமமானது. ஒரு அரண்மனைச் சட்டம் மக்களுக்கான சட்டம் அல்ல. தவறு செய்தவர் யாராக இருந்தாலும், அவர் என் மகளாக இருந்தாலும், சட்டத்தின் முன் அவர் ஒரு சாதாரண குடிமகன் தான். இளவரசி நிலாவைச் சட்டப்படி முறைப்படுத்துங்கள். இந்தச் செய்தி ஊர் முழுவதும் தெரியட்டும். நீதியே உயர்ந்தது!"
மன்னரின் இந்தத் துணிச்சலான மற்றும் நேர்மையான முடிவைக் கண்டு, அங்கிருந்த அனைவரும் வியந்து போயினர். நிலாவும் தனது தவறை உணர்ந்து மன்னிப்பு கேட்டாள்.
பாடம்
சட்டம் மற்றும் நீதி என்பது அனைவருக்கும் சமமானது; அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தித் தவறை மறைக்கக் கூடாது.
