ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு சிறு வணிகன் இருந்தான். அவனது தந்தை ஒரு பெரிய மளிகைக் கடை வைத்திருந்தார். மாறன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய ஆசை இருந்தது; அதாவது மற்றவர்களிடம் இருந்து வரும் பொருட்களைக் கையாளுவதில் கொஞ்சம் கவனக்குறைவாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தான்.
ஒரு நாள், மாறனின் நண்பன் கதிர், தனது அம்மாவிடம் இருந்து ஒரு மூட்டை உயர்தர அரிசியைக் கொடுத்து, அதை விற்பனை செய்ய மாறனிடம் ஒப்படைத்தான். 'மாறா, இதை மிகவும் கவனமாகப் பார்த்துக்கொள். இது எங்கள் குடும்பத்தின் வருமானம்,' என்று கதிர் கூறினான்.
மாறன் அந்த அரிசியை எடுத்துத் தன் கடையில் வைத்தான். ஒரு நாள் மாலை, கடை மிகவும் கூட்டமாக இருந்தது. அப்போது ஒரு வாடிக்கையாளர் ஒரு சிறிய அளவிலான அரிசியைக் கேட்டார். மாறன் யோசித்தான், 'இந்தக் கதிரின் அரிசியில் கொஞ்சம் கலந்தால் யாருக்கும் தெரியாது, எனக்குக் கொஞ்சம் லாபம் கிடைக்கும்.' ஆனால், அடுத்த நிமிடம் அவனுக்குத் தன் தந்தை சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. 'மற்றவர் பொருளை உன்னுடையது போலக் கருதிப் பாதுகாப்பதே உண்மையான வணிகம்' என்றார் அவர்.
மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் அந்த அரிசியை மிகக் கவனமாகவும், சுத்தமாகவும் வைத்திருந்தான். ஒருமுறை மழை பெய்தபோது, கதிரின் அரிசி நனையாமல் இருக்க மாறன் தன் சொந்தப் பொருட்களை விட அதிகக் கவனத்துடன் அந்த மூட்டையைத் தற்காத்துக் கொண்டான். இறுதியில், கதிர் வந்து அரிசியைப் பார்த்தபோது, அது ஒரு பருக்கை கூட வீணாகாமல் அப்படியே இருந்தது. கதிரின் மகிழ்ச்சியும், மாறனின் நேர்மையான முகமும் அந்தத் தெருவிற்குப் பெருமை சேர்த்தன.
