ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் மிகக் குறைந்த அளவே தானியங்கள் இருந்தன. ஒரு நாள் மாலை, மழையில் நனைந்தபடி ஒரு வழிப்போக்கன் அவன் வீட்டின் கதவைத் தட்டினான். அந்த வழிப்போக்கன் மிகவும் பசியோடு காணப்பட்டான். மாறனின் மனைவி நிலா, 'நம்மிடம் இருப்பதே மிகக் குறைவு, இதைத் தந்துவிட்டால் நாம் என்ன செய்வோம்?' என்று தயங்கினாள்.
ஆனால் மாறன் புன்னகையுடன், 'விருந்தினரை உபசரிப்பதைக் கைவிடுவது, ஒரு ஏழை தன் கடைசித் துண்டையும் இழப்பதற்குச் சமம். அதுதான் உண்மையான வறுமை' என்றான். அவர்கள் தன்னிடம் இருந்த உணவை மகிழ்ச்சியுடன் பகிர்ந்து கொண்டனர்.
மறுநாள் காலை, கிராமத்தின் ஒரு முரட்டுத்தனமான மனிதன், கதிர், மாறன் வீட்டிற்கு வந்து தேவையில்லாமல் சத்தம் போட்டான். அவன் எதற்கெடுத்தாலும் கோபப்பட்டு, மாறனைத் திட்டியான். கதிரின் வார்த்தைகள் மிகவும் கசப்பாக இருந்தன. நிலா கோபமடையத் தொடங்கினாள், ஆனால் மாறன் அமைதியாக இருந்தான். அவன் கதிரின் கோபத்திற்குப் பதில் சொல்லவில்லை, மாறாக அவனது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு அமைதியாகப் பேசினான்.
சிறிது நேரம் கழித்து, கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து வெட்கித் தலைகுனிந்தான். மாறனின் பொறுமை அவனது அகங்காரத்தை வென்றது. 'உன்னால் எப்படி இவ்வளவு அமைதியாக இருக்க முடிகிறது?' என்று கதிர் கேட்டான். மாறன் மென்மையாகச் சொன்னான், 'மன்னிக்கத் தெரிந்தவனே உண்மையான வீரன்'.
