ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன் மற்றும் பொறுமையானவன். அவனது பக்கத்து வீட்டு சிறுவன் ரவி, எப்போதும் கதிரை வம்பு இழுத்துத் துன்புறுத்தி வந்தான். ஒருநாள், கதிர் தனது புதிய ஓவியப் புத்தகத்தை மிகவும் கவனமாக வரைந்து கொண்டிருந்தான். அப்போது ரவி ஓடி வந்து, கதிரின் ஓவியங்களைச் சேதப்படுத்தினான். கதிர் மிகுந்த வருத்தமடைந்தான். அவனது கண்கள் கலங்கின. ரவி சிரித்துக்கொண்டே அங்கிருந்து சென்றான்.
கதிரின் நண்பன் மாறன் அவனிடம் கேட்டான், 'கதிர், நீ ஏன் அவனிடம் சண்டையிடவில்லை? அவன் உன்னைத் துன்புறுத்தியதே!' என்று. கதிர் அமைதியாகச் சொன்னான், 'அவன் செய்த தவறுக்காக நான் அவனிடம் கோபப்பட்டு, அவனுக்குத் தீங்கு செய்ய நினைத்தால், அது என்னை விட அவனையே அதிகம் பாதிக்கும். அவன் செய்த தவறுக்காக நான் ஒரு கெட்டவனாக மாற விரும்பவில்லை.'
சில நாட்கள் கழித்து, ரவி விளையாடும்போது தவறி விழுந்து காலில் பலத்த காயம் அடைந்தான். மற்றவர்கள் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தனர். ஆனால், கதிர் ஓடிச் சென்று ரவிக்குத் தேவையான முதலுதவி செய்து, அவனைத் தூக்கிக் கொண்டு மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றான். ரவியின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. 'நான் உன்னைத் துன்புறுத்தியும் நீ ஏன் எனக்கு உதவி செய்கிறாய்?' என்று கேட்டான். கதிர் புன்னகையுடன், 'நீ செய்த தவறுக்காக நான் உன்னைத் தண்டிக்கலாம், ஆனால் ஒரு மனிதனாக நான் செய்ய வேண்டியது உதவி செய்வது மட்டுமே' என்றான். ரவி தன் தவறை உணர்ந்து கதிரிடம் மன்னிப்பு கேட்டான். அன்று முதல் அவர்கள் சிறந்த நண்பர்களானார்கள்.
