ஒரு அழகான கிராமத்தில் ரவி மற்றும் சோமு என்ற இரு நண்பர்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். ரவி மிகவும் கடின உழைப்பாளி, அவனிடம் ஒரு சிறிய தோட்டம் இருந்தது. சோமு சற்று சோம்பேறி, ஆனால் அவனிடம் நிறைய நிலங்கள் இருந்தன. ரவி தன் தோட்டத்தில் பூக்கள் மற்றும் காய்கறிகளை மிக அழகாக வளர்த்தான். இதைப் பார்த்த சோமுவுக்கு மகிழ்ச்சிக்கு பதிலாக பொறாமை ஏற்பட்டது. 'ரவிக்கு மட்டும் எப்படி இவ்வளவு அழகான தோட்டம் கிடைக்கிறது? அவனுக்கு மட்டும் ஏன் இவ்வளவு அதிர்ஷ்டம்?' என்று ரவியின் வளர்ச்சியைக் கண்டு எரிச்சலடைந்தான்.
ஒரு நாள், ரவி ஒரு புதிய வகை நறுமண மலரைத் தன் தோட்டத்தில் நட்டான். அது மிக விரைவாக வளர்ந்து கிராமம் முழுவதையும் மணக்கச் செய்தது. இதைப் பார்த்த சோமு, 'அவன் என்ன மந்திரம் செய்தானோ? அவனுக்கு மட்டும் ஏன் இவ்வளவு வசதி?' என்று நினைத்துக்கொண்டே இருந்தான். சோமுவின் மனதில் இருந்த இந்தத் தீய எண்ணம் அவனது நிம்மதியைக் குலைத்தது. அவன் தன் நிலத்தைப் பராமரிக்கத் தவறிவிட்டான். பொறாமையில் மூழ்கியிருந்ததால், அவன் தன் வேலையில் கவனம் செலுத்தவில்லை.
சில மாதங்கள later, சோமுவின் நிலங்கள் புதர்கள் மற்றும் களைகளால் சூழப்பட்டன. அவனது பயிர்கள் காய்ந்து போயின. ரவியின் தோட்டம் செழிப்பாக இருந்த அதே வேளையில், சோமுவின் செல்வம் குறைந்து கொண்டே போனது. சோமு தன் தவறை உணர்ந்தான். மற்றவர்களின் வளர்ச்சியைப் பார்த்து பொறாமைப்படுவதால், தன் முன்னேற்றத்தைத் தானே தடுத்துக்கொண்டதை அவன் புரிந்துகொண்டான். ரவியின் வெற்றியைக் கண்டு மகிழ்ந்தால், அவனது மகிழ்ச்சியும் வளரும் என்பதை அவன் உணர்ந்து, ரவியிடம் மன்னிப்பு கேட்டு அவனோடு இணைந்து உழைக்கத் தொடங்கினான்.
