ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு பெரிய பணக்காரர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் நிறைய நிலங்களும், மாடுகளும், பணமும் இருந்தன. ஆனால், சோமு தன் செல்வத்தை வெறும் சேமிப்புக்காக மட்டுமே வைத்திருந்தார். அவர் யாருக்கும் உதவ மாட்டார்.
அதே கிராமத்தில் கதிர் என்ற ஒரு விவசாயி இருந்தார். அவர் மிகவும் ஏழ்மையானவர், ஆனால் மிகுந்த இரக்க குணம் கொண்டவர். ஒருமுறை கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. பயிர்கள் காய்ந்து போயின, மக்கள் உணவின்றித் தவித்தனர். சோமு தன் தானியக் கிடங்குகளைப் பூட்டி வைத்துக்கொண்டு, 'யாரும் கேட்க மாட்டார்கள்' என்று பயந்து அமர்ந்திருந்தார்.
ஆனால் கதிர், அவரிடம் இருந்த மிகச் சிறிய அளவிலான தானியத்தையும் எடுத்து, ஊர் மக்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்தார். 'என்னிடம் இருப்பதை மற்றவர்களுக்குக் கொடுத்தால், அது குறையாது, மாறாக நம் மனதிற்குத் திருப்தி தரும்' என்று அவர் நம்பினார்.
சில நாட்கள் கழித்து, கிராமத்தில் ஒரு பெரிய நோய் பரவியது. மக்கள் உணவின்றி பலவீனமடைந்ததால் நோய் தீவிரமடைந்தது. அப்போது கதிர், தான் சேமித்து வைத்திருந்த சிறிய அளவிலான மருந்தையும் உணவையும் கொண்டு வந்து மக்களுக்குக் கொடுத்தார். அவர் கொடுத்த அந்த உதவியால் பல உயிர்கள் காப்பாற்றப்பட்டன. கதிரின் அந்தச் சிறிய செல்வம், ஒரு நோயைக் குணப்படுத்தும் மருந்தாக மாறியது. இதைப் பார்த்த சோமு, தன் தவறை உணர்ந்தார். செல்வம் என்பது வெறும் சேமிப்பு அல்ல, அது தேவைப்படுபவர்களுக்கு மருந்தாகப் பயன்படும்போதுதான் அதன் மதிப்பு கூடுகிறது என்று அவர் புரிந்துகொண்டார்.
