ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும், அவனது தாத்தா வேலுவும் வசித்து வந்தனர். கதிரின் தாத்தா ஒரு பெரிய ஞானி. ஒருமுறை, கிராமத்தில் இருந்த ஒரு செல்வந்தர், கதிரின் குடும்பத்திற்குத் தெரியாமல் அவர்களுக்குத் தீமை செய்யத் திட்டமிட்டார். இதைக் கேள்விப்பட்ட கதிர் கோபமடைந்து, 'தாத்தா, அந்த மனிதருக்குப் பாடம் புகட்ட வேண்டாமா?' என்று கேட்டான்.
வேலு தாத்தா புன்னகைத்து, 'கதிர், கோபத்தால் ஒருவரைத் தண்டிக்கத் தேவையில்லை. நீ உன் மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி, நல்ல விஷயங்களில் கவனம் செலுத்து. உன்னுடைய ஒழுக்கமும், அமைதியும் ஒரு பெரிய சக்தியாக மாறும்' என்றார். கதிர் முதலில் குழப்பமடைந்தான். ஆனால், அவன் தாத்தா சொன்னது போல, கோபத்தை விட்டுவிட்டு, தினமும் அதிகாலையில் எழுந்து தியானம் செய்யவும், மற்றவர்களுக்கு உதவும் பண்பையும் வளர்த்துக்கொள்ளவும் தொடங்கினான்.
சில மாதங்கள் கழிந்தன. கதிரின் அமைதியான மற்றும் ஒழுக்கமான வாழ்க்கை ஊரையே வியக்க வைத்தது. கதிர் செய்த நற்பணிகளால் ஊர் மக்கள் அவனைக் கொண்டாடினார்கள். அதே சமயம், கதிரின் குடும்பத்திற்குத் தீங்கு செய்ய நினைத்த அந்த செல்வந்தர், அவனது நேர்மையைக் கண்டு வெட்கித் தலைகுனிந்தார். கதிர் ஒருமுறை கூட அந்த மனிதரைத் திட்டவில்லை, ஆனால் கதிரின் உயர்ந்த குணமே அந்த மனிதரின் தீய எண்ணங்களை அழித்து, கதிரின் குடும்பத்திற்குப் பெரும் மரியாதையைத் தேடித்தந்தது.
