ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தோட்டத்தில் உள்ள செடிகளையும், அங்குள்ள பறவைகளையும் என்றால் உயிர். ஒரு நாள், கரிகாலன் தன் நண்பன் சோமுவுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். சோமு ஒரு சிறிய கல்லை எடுத்து, ஒரு மரத்தின் மேல் அமர்ந்திருந்த ஒரு குருவி மீது எறிய முயன்றான். கரிகாலன் அதைத் தடுத்தான். ஆனால் சோமு விடவில்லை, 'இது வெறும் விளையாட்டுதான், குருவிக்கு என்ன கவலை?' என்று கேட்டான்.
அப்போது கரிகாலன் ஒரு யோசனை செய்தான். அவன் தன் கையில் ஒரு சிறிய ஊசியை எடுத்துக்கொண்டு, தெரியாமல் தன் விரலில் குத்திக்கொண்டான். 'ஆ! வலிக்குதே!' என்று கரிகாலன் கத்தினான். அவன் முகத்தில் வலியும் கண்ணீரும் தெரிந்தது. சோமு பயந்துபோய், 'ஏன் கரிகாலன், உனக்கு வலிக்குதே?' என்று கேட்டான்.
கரிகாலன் மெதுவாகச் சொன்னான், 'சோமு, இந்த ஊசி குத்தியபோது எனக்கு எவ்வளவு வலித்ததோ, அதே வலிதான் அந்த குருவிக்கும் இருக்கும்போது வலிக்கும். எனக்கு வலித்தால் பிடிக்கவில்லை, அப்படியிருக்கக் கூடாது மற்ற உயிர்களுக்கும் வலித்தால் எப்படித் தாங்கிக்கொள்ள முடியும்?'
சோமுவின் தவறு புரிந்தது. அவன் அந்த கல்லை கீழே போட்டுவிட்டான். அன்று முதல், கரிகாலனைப் போலவே அவனும் எந்த உயிரையும் துன்புறுத்தாமல் அன்புடன் வளரத் தொடங்கினான்.
