ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். மாறன் மிகவும் பிடிவாதமானவன். அவனுக்குத் தன்னிடம் இருக்கும் பொம்மைகளும் விளையாட்டுப் பொருட்களும் என்றும் மாறாது என்று ஒரு கர்வம் இருந்தது. ஒரு நாள், அவன் தனது புதிய மரக்கப்பலை வைத்துக்கொண்டு ஆற்றங்கரையில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம், "மாறா, இந்த உலகம் ஒரு அதிசயம். இன்று இருப்பவன் நாளை இருக்க மாட்டான், இன்று இல்லாதவன் நாளை வருவான். அதனால் எதற்கும் அளவுக்கு அதிகமாகப் பற்றிக் கொள்ளாதே," என்று அன்பாகச் சொன்னார்.
மாறன் அதைச் சிரித்துக்கொண்டே கடந்துவிட்டான். ஆனால், அடுத்த சில வாரங்களில் ஒரு பெரிய வெள்ளம் கிராமத்தைத் தாக்கியது. மாறனின் அழகான மரக்கப்பலும், அவனுக்குப் பிடித்த பல விளையாட்டுப் பொருட்களும் அந்த வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டன. மாறன் மிகுந்த வருத்தத்துடன் அழுதான். அப்போது தாத்தா அவனருகில் வந்து அமர்ந்து, "பார்த்தாயா மாறா? நேற்று உன்னோடு இருந்த பொருட்கள் இன்று இல்லை. இந்த உலகத்தின் இயல்புதான் இது. நாம் எதை இன்று வைத்திருக்கிறோம் என்று பெருமைப்படுவதால் பயன் இல்லை, இன்று நம்மிடம் இருப்பதை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதே சிறந்தது," என்றார்.
மாறன் மெல்லத் தன் தவறை உணர்ந்தான். பொருட்கள் வந்து போகலாம், ஆனால் அன்பும் நல்ல குணங்களும் மட்டுமே நிலைத்து நிற்கும் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.
