ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில், அமைதியான ஒரு கிராமத்தில் இளமாறன் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்கு எப்போதும் ஒரு கேள்வி இருக்கும்: 'நாம் ஏன் இவ்வளவு விஷயங்களைச் செய்கிறோம்? இந்த உலகம் எங்கே போகிறது?' அவனது தாத்தா, ஒரு ஞானி, அவனுக்குப் பல கதைகளைக் கூறுவார். ஒரு நாள், இளமாறன் தன் தாத்தாவிடம் கேட்டான், 'தாத்தா, நாம் இறந்த பிறகு என்ன நடக்கும்? மீண்டும் பிறப்போம் என்று சொல்வார்களே, அது உண்மையா?'
தாத்தா புன்னகைத்து, ஒரு சிறிய விளக்கை ஏற்றி காட்டினார். 'இளமாறா, இந்த விளக்கு எரியும் வரை வெளிச்சம் இருக்கும். ஆனால், அந்த வெளிச்சம் எங்கிருந்து வருகிறது என்று நீ யோசித்தாயா? அந்த ஒளியின் மூலத்தை நீ உணர்ந்துவிட்டால், அந்த விளக்கு அணைந்தாலும் நீ இருளில்லை.'
இளமாறன் பல நாட்கள் யோசித்தான். அவன் வெறும் கதைகளை மட்டும் கேட்கவில்லை; உலகத்தில் உள்ள அன்பு, உண்மை மற்றும் ஒழுக்கம் ஆகியவற்றின் ஆழத்தை ஆராய்ந்தான். ஒரு நாள் மாலை, சூரியன் மறையும் போது, அவன் ஒரு பேரமைதியை உணர்ந்தான். அவன் செய்த செயல்கள், அவன் காட்டிய அன்பு, அவன் கொண்டிருந்த தெளிவு - இவை அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து அவனுக்குள் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின. அவன் எதற்கும் பயப்படவில்லை; எதையும் இழக்கப் போவதில்லை என்று உணர்ந்தான். அவன் உண்மையான அறிவைப் பெற்றுவிட்டான். அந்தத் தெளிவு அவனுக்குள் ஒரு நிரந்தரமான அமைதியைத் தந்தது. இனி அவனுக்குப் பிறவிப் பயம் இல்லை, ஏனெனில் அவன் அந்தப் பரம்பொருளின் உண்மையை உணர்ந்துவிட்டான்.
