ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் பல ஆசைகள். ஒரு நாள், ஒரு மாயக் குடுவை அவனுக்குக் கிடைத்தது. அந்தத் தந்திரமான குடுவை அவனிடம் சொன்னது, 'உனக்கு என்ன வேண்டுமானாலும் கேள், நான் தருவேன்.' கவின் முதலில் ஒரு பெரிய மிட்டாய் கேட்டான். அது கிடைத்தது. அடுத்த நிமிடம், அவனுக்கு இன்னும் பெரிய மிட்டாய் வேண்டும் என்று ஆசை வந்தது. பிறகு, ஒரு அழகான பொம்மை கேட்டான். பொம்மை கிடைத்தவுடன், அது போன்ற நூறு பொம்மைகள் வேண்டும் என்று ஆசை அதிகரித்தது.
கவின் எதைக் கேட்டாலும் குடுவை கொடுத்தது. ஆனால், கவினின் மகிழ்ச்சி நீடிக்கவில்லை. ஒரு பொருளைப் பெற்றவுடன், அடுத்த பொருளுக்கான ஆசை அவனைத் துரத்திக் கொண்டே இருந்தது. அவனால் தூங்கக்கூட முடியவில்லை. அவன் எப்போதும் எதையாவது தேடிக்கொண்டே இருந்தான். ஒரு நாள், அவனது தாத்தா அவனிடம் சொன்னார், 'கவின், இந்த ஆசை ஒரு விதை போன்றது. நீ ஒரு விதையைத் தூவினால், அது ஒரு மரமாக வளரும், அந்த மரம் இன்னும் பல விதைகளைத் தரும். அதுபோலத்தான் உன் ஆசையும். ஒரு ஆசை தீர்ந்தால் அடுத்த ஆசை பிறக்கும். இது முடிவில்லாத ஒரு சுழற்சி.'
கவின் மெதுவாகத் தன் ஆசைகளைக் குறைக்கத் தொடங்கினான். அவன் மற்றவர்களுக்குத் தேவையானவற்றைத் தரத் தொடங்கினான். ஆசைகளைக் குறைக்கும்போதுதான் அவனுக்கு உண்மையான அமைதி கிடைத்தது.
