ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தன்னைத் தானே அலங்கரித்துக்கொள்வதில் மிகுந்த ஆர்வம் உண்டு. விலை உயர்ந்த ஆடைகள், பளபளக்கும் மணிகள் என எப்போதும் மிக அழகாகவே இருப்பான். அவனது நண்பன் கதிர் மிகவும் எளிமையானவன், ஆனால் எப்போதும் புத்தகங்களோடு இருப்பான்.
ஒருமுறை அந்த ஊருக்கு ஒரு பெரிய அறிஞர் வந்தார். அவர் ஒரு வினாடிப் போட்டி வைத்தார். அதில் வெற்றி பெறுபவருக்கு ஒரு பொற்கிழி வழங்கப்படும் என்று அறிவித்தார். இளங்கோ மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடன் கலந்து கொண்டான். அவனது அழகான தோற்றத்தைப் பார்த்து, 'நிச்சயமாக நானே வெற்றி பெறுவேன்' என்று நினைத்துக் கொண்டான்.
ஆனால், கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கியபோது இளங்கோவிற்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அவனது அழகான ஆடைகளும், முக அழகமும் அவனுக்குப் பதில்களைத் தரவில்லை. கதிர் நிதானமாக, தான் படித்த விஷயங்களை வைத்து அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் சரியாகப் பதிலளித்தான். கதிர் வெற்றி பெற்றான்.
அன்று மாலை, இளங்கோ வருத்தத்துடன் அமர்ந்திருந்தான். அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் சொன்னார், 'தம்பி, நீ பார்ப்பதற்கு மிக அழகாக இருக்கிறாய். ஆனால், அறிவு இல்லையென்றால் அந்த அழகு வெறும் மண்ணால் செய்யப்பட்ட பொம்மையைப் போன்றது. பொம்மை அழகாக இருக்கும், ஆனால் அதற்கு உயிர் கிடையாது, அது பேசாது, சிந்திக்காது. அறிவு இருந்தால் மட்டுமே உன் அழகு நிலைக்கும்.'
இளங்கோ அன்று தன் தவறை உணர்ந்தான். அன்று முதல் அழகை விட அறிவை வளர்த்துக் கொள்ளத் தொடங்கினான்.
