முன்னொரு காலத்தில், பசுலூர் என்ற அழகான கிராமத்தை மாறன் என்ற அரசன் ஆண்டு வந்தான். மாறன் மிகவும் தைரியமானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; எதையும் யோசிக்காமல் உடனே செய்துவிட வேண்டும் என்று நினைப்பான். ஒரு நாள், பக்கத்து நாட்டு மன்னன் விக்கிரமன், பசுலூரின் வளமான நிலங்களை ஆசைப்பட்டு போர் தொடுக்கத் தயாரானான்.
இதைக் கேட்ட மாறன் ஆத்திரமடைந்தான். தன் அமைச்சரான பெரியவர் சோமுவிடம், 'நாம் உடனே போருக்குப் போக வேண்டும்! அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்!' என்று கத்தினான். சோமு அமைதியாக, 'அரசே, நம் படை எவ்வளவு வலிமையானது? எதிரியின் பலம் என்ன? நம்மிடம் போதுமான உணவு மற்றும் ஆயுதங்கள் உள்ளனவா? என்று ஆராய்ந்துவிட்டுப் போனால் நல்லது,' என்றார். ஆனால் மாறன் அவர் பேச்சைக் கேட்கவில்லை. 'பயந்து கொண்டால் அவர்கள் நம்மை அழித்துவிடுவார்கள்' என்று கூறி, தன் படைகளுடன் உடனடியாகப் புறப்பட்டான்.
போர்க்களத்திற்குச் செல்லும் வழியில், ஒரு பெரிய ஆற்றுப் பாலத்தைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. அப்போதுதான் மாறன் கவனித்தான், அவனது குதிரைகள் களைப்படைந்துள்ளன, வீரர்களிடம் போதிய உணவு இல்லை, மேலும் எதிரியின் படை மிக வலிமையானது என்பதைத் தெரிந்து கொண்டான். அவசரப்பட்டுப் புறப்பட்டதால், சரியான திட்டமும் போதிய تجهيزات (தளவாடங்களும்) இல்லை. எதிரி மன்னன் விக்கிரமன், மாறனின் இந்தத் தயக்கத்தைப் பயன்படுத்தி, மிக எளிதாகத் தன் படையைத் திரட்டித் தாக்கினான். மாறன் தன் படைகளுடன் பின்வாங்க வேண்டியதாயிற்று. பெரும் இழப்பு ஏற்பட்ட பிறகுதான் மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். 'யோசிக்காமல் எடுத்த முடிவு, எதிரிக்குத் தான் வெற்றியைத் தந்துவிட்டது' என்று வருந்தினான்.
