ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனது தந்தை ஒரு மிகப்பெரிய வணிகர். சோமுவிற்குத் தேவையான அனைத்தும் இருந்தன; விலை உயர்ந்த ஆடைகள், சுவையான உணவுகள், பெரிய வீடு என அனைத்தும் அவனிடம் இருந்தன. ஆனால், சோமுவிற்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது—அவன் மிகவும் சோம்பேறி. எந்நேரமும் தூங்கிக்கொண்டே இருப்பான் அல்லது சும்மா அமர்ந்திருப்பான்.
ஒரு நாள், அந்த ஊருக்கு ஒரு ஞானி வந்தார். சோமுவின் தந்தையிடம், 'உங்கள் மகன் மிகுந்த அதிர்ஷ்டசாலி, ஆனால் அவனிடம் ஒரு பெரிய ஆபத்து இருக்கிறது' என்று கூறினார். தந்தை அதிர்ச்சியடைந்து, 'என்ன ஆபத்து?' என்று கேட்டார். ஞானி சொன்னார், 'அவனிடம் இருக்கும் செல்வம் அவனுக்குப் பயன் தராது. அவன் சோம்பேறியாக இருப்பதால், அந்தப் பணம் வெறும் காகிதமாய் மாறிவிடும்.'
தந்தை சோமுவை அழைத்து, அவனிடம் இருந்த ஒரு பெரிய தங்கக் காசுகளைக் காட்டினார். 'சோமு, இதைக் கொண்டு நீ என்ன செய்வாய்?' என்று கேட்டார். சோமு, 'எனக்குத் தூக்கம் வருகிறது, நான் போய் தூங்குகிறேன்' என்று கூறிவிட்டுச் சென்றான். தந்தை வருத்தத்துடன் ஞானியிடம் கேட்டார், 'அவனுக்குப் பணத்தினால் என்ன பயன்?' ஞானி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'பணத்தைப் பயன்படுத்தும் உழைப்பும் அறிவும் இல்லாதவனுக்கு, உலகமே அவன் காலடியில் இருந்தாலும் அவன் ஏழையாகவே இருப்பான்.'
அன்று முதல் சோமு மெல்ல மெல்ல மாறத் தொடங்கினான். அவன் தன் நேரத்தை வீணாக்காமல், சிறு சிறு வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கினான். அவன் உழைக்கத் தொடங்கிய போதுதான், அவனிடம் இருந்த செல்வம் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியையும் முன்னேற்றத்தையும் தந்தது.
