ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்கு ஓவியம் வரைவது என்றால் உயிர். ஒருமுறை அந்த ஊர் திருவிழாவிற்குப் பெரிய ஓவியப் போட்டி அறிவிக்கப்பட்டது. வெற்றி பெறுபவருக்குப் பொன்னரசு பரிசு என்று அறிவிக்கப்பட்டது.
கரிகாலனின் நண்பன் மாறன், அவனிடம் சொன்னான், 'கரிகாலன், நீ கவலைப்படாதே. என் அப்பாவிடம் இருக்கும் விலை உயர்ந்த வண்ணங்களையும், தூரிகைகளையும் உனக்குத் தருகிறேன். நீ அவற்றைப் பயன்படுத்தி வரைந்தால் நிச்சயம் வென்றுவிடலாம்.' கரிகாலன் மகிழ்ச்சியடைந்தான். அவன் அந்த விலையுயர்ந்த பொருட்களைப் பயன்படுத்தி மிக அழகாக வரைந்தான். ஆனால், அவனுக்குள் ஒரு பயம் இருந்தது. 'இந்த வண்ணங்கள் இல்லையென்றால் என்னால் வரைய முடியுமா?' என்று அவன் நினைத்தான்.
அதே சமயம், மற்றொரு சிறுவன் இளங்கோ, அவனிடம் எந்த விலையுயர்ந்த பொருட்களும் இல்லை. அவன் தன் வீட்டிலிருந்த பழைய கரிக்கட்டைகளையும், மரக்கட்டைகளையும் வைத்துக்கொண்டு, தன் கற்பனைத் திறனைப் பயன்படுத்தி ஒரு அழகான காட்சியை வரையத் தொடங்கினான். அவன் ஒவ்வொரு முறையும் தோல்வியுற்ற போதும், மீண்டும் மீண்டும் முயற்சி செய்து தன் நுணுக்கங்களை வளர்த்துக் கொண்டான்.
போட்டி நாள் வந்தது. மாறனின் வண்ணங்களால் வரையப்பட்ட ஓவியம் பார்ப்பதற்குப் பிரகாசமாக இருந்தது. ஆனால், இளங்கோவின் கரிக்கட்டை ஓவியம் உயிரோட்டமாகவும், ஆழமான உணர்ச்சிகளையும் கொண்டிருந்தது. நடுவர்கள் இளங்கோவின் ஓவியத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். மாறன் வருத்தத்துடன் கேட்டான், 'என்னிடம் சிறந்த பொருட்கள் இருந்தும் ஏன் தோற்றுப்போனேன்?'
அப்போது ஆசிரியர் சொன்னார், 'மாறன், சிறந்த கருவிகள் உனக்குச் செல்வத்தையும் அழகையும் தரும். ஆனால், இளங்கோவின் விடாமுயற்சியும், அவன் செய்த செயலின் நேர்த்தியும் அவனுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் தந்துவிட்டது.' கரிகாலன் இதைக் கேட்டுப் புரிந்து கொண்டான்; கருவிகளை விடக் கைத்திறனும் பயிற்சியும் தான் உண்மையான வெற்றி.
