ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். மாறன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் ஒரு குணம் அவனிடம் குறைவு; ஒரு வேலையைத் தொடங்கினால் அதை முழுமையாக முடிக்காமல் பாதியிலேயே விட்டுவிடுவான்.
ஒரு நாள், மாறன் தன் தோட்டத்தில் ஒரு சிறிய மரக்கன்று நட்டான். அதை வளர்க்கத் தேவையான தண்ணீர் ஊற்றத் தொடங்கினான். ஆனால், இரண்டு நாட்கள் மட்டும் தண்ணீர் ஊற்றிவிட்டு, 'நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று விட்டுவிட்டான். அடுத்த சில நாட்களில் அவன் அதை மறந்துவிட்டான். அந்தச் சிறிய கன்று மெல்ல மெல்ல வாடித் தொடங்கியது.
அதே சமயம், மாறன் தன் நண்பன் கவினுடன் ஒரு விளையாட்டில் சண்டையிட்டான். அந்தச் சண்டை சிறியதாகத் தோன்றினாலும், மாறன் அதைத் தீர்த்து வைக்காமல் மனதிற்குள்ளேயே ஒரு கோபத்தை வளர்த்துக் கொண்டான். அந்தப் பகை அவனது மனதை நிம்மதியற்றதாக மாற்றியது.
சில வாரங்கள் கழித்து, அவன் நட்ட மரக்கன்று முற்றிலும் காய்ந்து போனது. அவனது மனக்கசப்பும், பாதியில் விட்ட வேலையும் அவனுக்குப் பெரிய வருத்தத்தைத் தந்தது. அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் சொன்னார், 'மாறா, ஒரு வேலையை பாதியில் விட்டால் அது அந்த வேலையை அழிக்கும்; அதேபோல் ஒருவருடன் வைத்திருக்கும் பகை, அணையாத நெருப்பு போல மெல்ல மெல்ல உனக்குள்ளேயே எரிந்து உன்னைத் துன்புறுத்தும்.'
மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அன்று முதல், எந்த ஒரு வேலையையும் முழுமையாகவும், யாரிடமும் பகை கொள்ளாமலும் இருக்கக் கற்றுக்கொண்டான்.
