முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்கு மாறன் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் பேசும் போது கொஞ்சம் கோபக்காரன். ஒருமுறை, அண்டை நாட்டு மன்னர் விக்கிரமன், சோழ தேசத்தின் ஒரு சிறிய நிலப்பகுதியைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவர விரும்பினார். இதனால் இரு நாடுகளுக்கும் இடையே போர் மூளும் சூழல் ஏற்பட்டது.
சோழ மன்னர், மாறனைத் தூதுவனாக அனுப்பினார். 'மாறன், நீ அவரிடம் சென்று உண்மையைச் சொல், ஆனால் சண்டைக்குத் தயாராக இருக்காதே' என்று அறிவுறுத்தினார்.
மாறன் மன்னரின் அரண்மனைக்குச் சென்றான். அங்கே விக்கிரமன் மன்னர் மிகவும் கண்டிப்பானவராக இருந்தார். மாறன் முதலில் கோபமாக, 'எங்கள் நிலத்தை நீங்கள் ஏன் எடுக்க வேண்டும்? இது தவறு!' என்று கத்தத் தொடங்கினான். மன்னர் கோபமடைந்து, 'இப்படியே பேசினால் நீ இங்கிருந்து போக வேண்டும்' என்றார்.
மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் மூச்சை ஆழமாக இழுத்துவிட்டு, அமைதியானான். அடுத்த முறை அவன் பேசத் தொடங்கினான். அவன் நீண்ட கதைகள் சொல்லவில்லை; மிகச் சுருக்கமாக, மென்மையாகப் பேசினான். 'மன்னரே, உங்கள் வலிமை உலகறிந்த ஒன்று. ஆனால், இந்தப் சிறிய நிலப்பகுதி எங்கள் மக்களின் வாழ்வாதாரம். இதைத் தந்து நீங்கள் எங்களுக்கு நண்பராக இருந்தால், இரு நாடுகளும் என்றும் அமைதியாக இருக்கும்' என்று புன்னகையுடன் கூறினான்.
அவன் பேசிய விதம் மன்னரின் கோபத்தைத் தணித்தது. மாறனின் கனிவான பேச்சைக் கேட்டு மன்னர் புன்னகைத்தார். இறுதியில், மன்னர் நிலத்தைக் கொடுக்க மறுக்கவில்லை, மாறனின் பேச்சால் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சியில், இரு நாடுகளுக்கும் இடையே ஒரு நட்புறவு ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. மாறன் வெற்றிகரமாகத் தூது செய்தான்.
