ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; எதையும் யோசிக்காமல் அவசரப்பட்டுச் செய்வான். அவனது நண்பன் முகிலன் மிகவும் அமைதியானவன், ஆனால் சரியான நேரத்தில் சரியான சொற்களைப் பேசத் தெரிந்தவன்.
ஒரு நாள், கதிர் ஒரு பெரிய மரத்தின் கிளையில் ஏறி விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அந்த மரம் மிகவும் பலவீனமாக இருந்தது. முகிலன் இதைப் பார்த்ததும், "கதிர், அந்தப் பக்கம் போகாதே, அந்தத் தடி மெலிதாக இருக்கிறது!" என்று எச்சரித்தான். ஆனால் கதிர், "எனக்கு எல்லாம் தெரியும், நீ பயந்து கொண்டே இரு" என்று முகிலனைப் பார்த்து கேலியாகச் சிரித்தான்.
சிறிது நேரத்தில், கதிர் சொன்னது போலவே அந்தத் தடி உடைந்து கதிர் கீழே விழுந்துவிட்டான். அவனது காலில் பலத்த காயம் ஏற்பட்டது. கதிர் வலியால் துடித்தான். அப்போது முகிலன் ஓடிவந்து, கதிரின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, "பார்த்தாயா கதிர்? நான் உன்னைத் தடுக்க முயன்றபோது நீ என்னைக் கேலி செய்தாய். இப்போது பார், உன் கவனக்குறைவால் நீ எவ்வளவு பெரிய ஆபத்தில் இருக்கிறாய்!" என்று கண்டிப்புடன் கூறினான்.
முகிலன் கதிரை வெறும் வார்த்தைகளால் மட்டும் திட்டவில்லை; அவனது தவறை உணர்த்தும் வகையில் அவனது கண்களைப் பார்த்துப் பேசினான். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து முகிலனிடம் மன்னிப்பு கேட்டான். அன்று முதல், கதிர் தன்னைத் திருத்தக்கூடிய நண்பர்களைத் தேடித் தேடித் தேர்ந்தெடுத்தான்.
