ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் மிகவும் திறமையானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறு குறை இருந்தது; கோபத்தில் வரும்போது மற்றவர்களைக் கடுமையாகப் பேசுவான். ஒருமுறை, அந்த ஊரின் முக்கியமான ஆலோசகர், பெரியவர் மாணிக்கம், ஒரு முக்கியமான திட்டத்தைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார். இளங்கோவுக்கு அந்தத் திட்டம் பிடிக்கவில்லை. ஆனால், அவன் தன் கருத்தைச் சொல்லும்போது, மாணிக்கத்தின் அறிவையும் அனுபவத்தையும் கேலி செய்யும் வகையில் மிகக் கடுமையான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினான்.
ஊரே அமைதியானது. மாணிக்கம் கோபப்படவில்லை, ஆனால் அவர் கண்களில் ஒரு ஆழ்ந்த சோகம் தெரிந்தது. அவர் இளங்கோவைப் பார்த்து மென்மையாகச் சொன்னார், 'தம்பி, வாள் ஏந்திய வீரர்களிடம் சண்டை வந்தால் காயங்கள் உடலுக்குத் தெரியும். ஆனால், வார்த்தைகளை ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தும் அறிஞர்களிடம் பகை உண்டானால், அது உன் பெயரையும் புகழையும் காலத்திற்கும் அழித்துவிடும்.'
இளங்கோவிற்கு அப்போதுதான் உண்மை புரிந்தது. அவன் செய்த தவறு ஒரு சிறிய சண்டை அல்ல, அது ஒரு மனிதனின் மதிப்பைக் குறைத்தது. அன்று முதல், அவன் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் யோசித்து பேசத் தொடங்கினான். வார்த்தைகளால் காயப்படுத்தாமல், அன்பால் உலகை வெல்லக் கற்றுக்கொண்டான்.
