ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மாறன் என்ற இளைஞன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். மாறனின் குடும்பம் மிகவும் ஏழ்மையானது, ஆனால் அவர்கள் நேர்மைக்கும் கௌரவத்திற்கும் பெயர் போனவர்கள். ஒருமுறை, அந்த ஊரின் பெரிய வணிகர் ஒருவன் மாறனிடம் ஒரு சலுகை வழங்கினான். 'இந்தத் தங்கம் மற்றும் பணத்தை மட்டும் நீ எடுத்துக்கொண்டு, எங்கள் நிறுவனத்தின் கணக்குகளில் ஒரு சிறிய பொய்யைச் சொல்லிவிடு. உனக்குத் தேவையான அனைத்து வசதிகளும் கிடைக்கும், உன் குடும்பத்தின் வறுமையும் நீங்கும்' என்றார்.
மாறன் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். அந்தப் பணம் கிடைத்தால் அவன் தன் தந்தைக்கும் தாய்க்கும் நல்ல மருத்துவமும், வசதியான வாழ்க்கையும் தர முடியும். ஆனால், அந்தப் பொய்யைச் சொன்னால், அவனது குடும்பத்தின் பல தலைமுறை கௌரவம் அழிந்துவிடும் என்று அவனுக்குத் தெரியும். அந்தப் பணத்திற்காக அவன் தன் அறத்தை விட்டுக்கொடுத்தால், அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் தலைகுனிந்து வாழ வேண்டியிருக்கும்.
அன்று இரவு மாறன் தூங்கவில்லை. அவன் தன் பெற்றோரின் முகத்தைப் பார்த்தான். அவர்கள் எவ்வளவு கடினமாக உழைத்து, எவ்வளவு நேர்மையாக வாழ்ந்துவிட்டார்கள் என்பதை நினைத்துப் பார்த்தான். காலையில் வணிகரிடம் சென்று, 'ஐயா, என் வறுமை என் உயிருக்கு ஆபத்தாக முடியலாம், ஆனால் என் குடும்பத்தின் மானத்தை இழந்து நான் வாழ விரும்பவில்லை. நேர்மையற்ற செல்வத்தை விட, கௌரவமான வறுமையே எனக்கு மேலானது' என்று கூறிவிட்டு வெளியே வந்தான்.
மாறனின் இந்தத் துணிச்சலைக் கண்ட ஊர் மக்கள் அவனைப் போற்றினார்கள். அவனது நேர்மை அவனது குடும்பத்திற்குப் புதிய மரியாதையைத் தந்தது.
