ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வாழ்ந்து வந்தான். கதிரின் தந்தை ஒரு விவசாயி. ஒரு நாள், கதிர் தனது நண்பன் முகிலனுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது, பக்கத்து வீட்டு முதியவர் பெரியவர் மாணிக்கம் கீழே விழுந்து வலியால் துடித்ததைக் கதிர் பார்த்தான். கதிர் விளையாட்டை நிறுத்திவிட்டு ஓடிச் சென்று பெரியவரைத் தூக்கி அமர வைத்தான். பிறகு, அவரோடு இருந்த காயத்திற்கு மருந்து போட உதவினான். கதிரின் தந்தை இதைப் பார்த்தார். அன்று இரவு கதிர் கேட்டான், "அப்பா, நான் ஏன் அவருக்கு உதவினேன்? எனக்கு விளையாடத் தோன்றியது, ஆனால் ஏதோ ஒன்று என்னைச் செய்யச் சொன்னது."
தந்தை புன்னகையுடன் சொன்னார், "கதிர், நாம் பிறருக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைத் தெரிந்து கொண்டு, அதைச் செய்யும்போது அது நமக்கு ஒரு சுமையாகத் தெரியாது. ஒரு நல்ல மனிதன் தன் கடமையைச் செய்வது இயற்கையான ஒன்று. அதுதான் உண்மையான பண்பு." கதிர் அன்று புரிந்து கொண்டான்; மற்றவர்களுக்கு உதவுவது ஒரு பெரிய காரியம் என்று நினைக்கத் தேவையில்லை, அது ஒரு நல்ல மனிதனின் இயல்பான கடமை என்று.
