ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு பெரியவர் தனது குடும்பத்துடன் வசித்து வந்தார். மாறன் மிகவும் அமைதியானவர், ஆனால் அவரது குடும்பத்தில் பல சவால்கள் இருந்தன. அவரது மூத்த மகன் கதிர் எப்போதும் அவசரப்பட்டு தவறான முடிவுகளை எடுப்பான். இளைய மகள் நிலா, எப்போதும் பயந்த சுபாவம் கொண்டவள். ஒருமுறை, அந்த ஊரில் பெரும் மழை பெய்ததால், அவர்களின் விளைநிலம் வெள்ளத்தில் மூழ்கத் தொடங்கியது. குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரமே அந்த நிலம்தான்.
அப்போது கதிர், "நாம் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு இப்போதே ஊரை விட்டு ஓடிவிடலாம்" என்று பதற்றமடைந்தான். நிலா, "இனி நாம் என்ன செய்வோம்? எல்லாம் போய்விடுமே" என்று அழுதுகொண்டே அமர்ந்தாள். ஆனால் மாறன் பதறவில்லை. அவர் நிதானமாக யோசித்தார். அவர் தனது குடும்ப உறுப்பினர்களை அழைத்து, "பயப்படுவதால் எதுவும் மாறாது. நாம் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும் என்று திட்டமிடுவோம்" என்றார்.
மாறன் முதலில் நிலாவிற்குத் தேவையான பாதுகாப்பான இடத்தையும், கதிரின் வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்தி, நிலத்தை எப்படித் தற்காலிகமாகப் பாதுகாக்கலாம் என்பதையும் திட்டமிட்டார். மாறனின் நிதானமும், அவர் எடுத்த உறுதியான முடிவுகளும் மற்றவர்களுக்கு நம்பிக்கையைத் தந்தன. இறுதியில், மாறனின் வழிகாட்டுதலோடு அனைவரும் இணைந்து செயல்பட்டு, பாதி சேதத்தை மட்டுமே சந்தித்தனர். குடும்பத்தின் இக்கட்டான சூழலில், மாறன் ஒரு பலமான தூணாக நின்று அனைவரையும் தாங்கிக்கொண்டார்.
