ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனது குடும்பம் மிகவும் ஏழ்மையானது. ஒரு நாள், மாறனின் தந்தை ஒரு பெரிய வயலில் வேலை செய்யச் சென்றார். மாறனும் அவரோடு சென்றான். அன்று மதியம், வெயில் மிகவும் அதிகமாக இருந்தது. தந்தை வேலை முடிந்து களைப்புடன் அமர்ந்திருந்தார். அவரிடம் கொண்டு செல்லப்பட்ட உணவு மிகவும் எளிமையானது; வெறும் தண்ணீரால் செய்யப்பட்ட கஞ்சி மட்டுமே அது. ஆனால், அந்த நாள் முழுவதும் கடினமாக உழைத்த பிறகு, அந்தச் சிறிய கஞ்சியை மாறனும் அவனது தந்தையும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் உண்டார்கள். மாறன் தன் நண்பன் கவியுடன் பேசும்போது, 'கவி, இன்று நான் சாப்பிட்ட கஞ்சி தேன் போல இருந்தது!' என்று கூறினான். கவி ஆச்சரியத்துடன், 'ஆனால் அது வெறும் கஞ்சி தானே?' என்று கேட்டான். மாறன் சிரித்துக்கொண்டே, 'ஆம், ஆனால் அதைத் தேடிச் சென்று, வியர்வை சிந்தி உழைத்துச் சாப்பிட்டதால் அதன் சுவை எனக்குத் தேனை விட அதிகமாகத் தெரிந்தது' என்றான்.
அதே கிராமத்தில் வசிக்கும் செல்வந்தர் ஒருவன், தன் வீட்டில் விலையுயர்ந்த உணவுகளைச் சாப்பிட்டாலும், எதையும் செய்யாமல் மற்றவர்கள் தரும் உணவைச் சாப்பிடுவதால் அவனுக்கு ஒருபோதும் திருப்தி இல்லை. மாறன் தன் உழைப்பால் கிடைத்த உணவின் மதிப்பைப் புரிந்துகொண்டான்.
